گذشت عمر من از آرزوی دیدن تو
حکایتی است عجب دیدن و ندیدن تو
دوباره طبع شاعری من در بهار گل کرد
در آرزوی نگاهی به شوق چیدن تو
کلافه است دل از رفتن و نیامدنت
گرفته حالم از این بی خبر پریدن تو
چه میشود که بیایی عزیز رفته من
در آستانه مرگ از غم ندیدن تو
دلم شکسته پر از اضطراب و تشویشم
هلاک میشوم اگر، نرسد مژده ی رسیدن تو ...
تمام سهم من از زندگی
پنجره ای رو به دریاست
روزها
مشرف به تماشاگه غروب غم انگیز خورشید
مسحور آسمان آبی ام
و شبها
شاهد دلباخته ی مهتاب و
دلبسته رویای ستاره هام
در خلال اوهام
ناگهان از هر سو
نغمه اهل دلی می آید
از غم تازه گلی می خواند
که دریغا ای دوست :
از بر من مگریز
من به مهمانی
چشمان تو عادت دارم
از غم و غصه شکایت دارم
از خیال تو حکایت دارم...
طراوت و صفای روزهای شاد
شکوه دشت های سبز
صلابت ستیغ کوههای دور
به آبی بنفشه و بهار و شادی و سرور
به راز اشک و ناز و نذر چشمه سار نور
به عاشقان سینه چاک پُر غرور
مبارک و خجسته باد ...
گفت:
غزالان کم گذر آرند به پیشم...
گفتم:
خوش باش و غم دنیا مخور که عمر آب روان است و دنیا دار مکافات...
گفت:
ای بابا، گرفتی ما رو ...!!؟دادا دست خوش، انگار تو از من تشنه تری ...
گفتم :
ای برادر، دیگه از من و امثال من گذشته،تو هم بهتره فکر نان باشی که
خربزه آبه ...
گفت:
حالا که همون خربزشم گیر ما نمیاد ، و بلافاصله با نگاه و حالتی
ملتمسانه و مرموزانه و به تندی ادامه داد که خب حالا مگه چی
میشه یه تکه از اون نونت رو بذاری دهن داداشت...
گفت:
اخوی نون من بیاته گمون نکنم راست گلوی سوسولای نازک نارنجی
باشه...
با پوزخندی گفت:
زکی، ما رو باش به کدوم امامزاده دخیل بستیم ...بعد این همه مدت
اومدیم پیشت صفایی کنیم همه غم و غصه هام اومد جلو چشام،
آیدین می گفت حمید آقا همچی تو باغ نیست باورم نشد...
کار نداری ؟ ما رفتیم عزت زیاد...
خندیدم و گفتم:
سعید جون گره کور کار تو آیدین خان عزیز با یکی دو کلوم حرف و حدیث
من و دیگران حل نمیشه، مشکل شما اساسی تر از این حرفهاست...
آره سعیدجون، عجله نکن نوبت شمام میرسه، واسه شما حالا حالاها
خیلی زوده وارد گود بشید...سلام مرا به رفیق شفیقت آیدین خان
عزیز و سایر دوستان منورالفکر مشابه جمعی راسته مرفهان بی آه
و درد خوشگذران برسون و باتفاق فکر بهبود خودز دری دیگر کنید که
طبیبی حاذق باشد و از من دلگیر نباشید زیرا متاسفانه یا خوشبختانه
مطب و مطبخ و مسکن و دفتر و دیوان و دستک چاکر دیرگاهی است
اسیر ظلمت وخاموشی و فراموشی است. از روزگار و گلعذار و مرغزار
و لاله زار ما جز یاد و خاطره ای هیچ باقی نیست و البته به همین احساس
شیرین نوستالوژیک دلخوش و مسرور و مشغولی، .باری عزیز:
روزگاری پیش ما هم روزگاری داشتیم
در میان گلعذران گلعذاری داشتیم ...
از مواهب تکنولوژی بسیار سخن رفته است و مواهب بیشمار امکانات و تکنولوژی فزاینده و
رو به رشد هرگز قابل کتمان نیست و در تسریع و تسهیل امور دشوار نقش محوری داشته و
داردو قطعا با ظرفیت بیشتری ایفای نقش خواهد نمود و از جمله الزامات لا ینفک زندگی سریع
ماشینی است تا جایی که پیش بینی نموده اند بزودی زمانی فرا میرسد که وقت محدود تناول
صبحانه و ناهار و شام میشود غنیمت شمرده شود و بمرور از مدت زمان آن کاسته گردد تا
اینکه یک حب قرص غذایی در حین کار و در جریان انجام امور روزمره با یکی دو قلپ آب میل
شود و وقت ناهار و شام از برنامه یومیه حذف شود کمااینکه به موارد متعددی بر می خوریم
که عطای خوردن صبحانه و یا شام یا هر دو را به لقایش بخشیده اند.حتی بنده شخصن
افرادی را می شناسم که بخاطر عدم تداخل ساعت ناهار با زمانبندی کارشان ناهار و شام
را در قالب یک وعده میل میکردند و حسب عادت ارگانیسم بدن حتی هر گاه در ساعت سرو
ناهار بیکار تشریف داشتند یا در منزل و یا مسافرت بودند نیز طبق همان برنامه ای که شرحش
رفت عمل می نمودند و لابد هنوز نیز بر همان عهد و پیمانند.لذا فرض تناول یک یا دو قرص غذا
برای یک شبانه روز اگر چه کمی تا قسمتی طنز آلود بنظر میرسد ولی با توجه بسرعت روزافزون
چرخ زندگی چندان دور از انتظار نیست . اما موضوع این مقاله مصائب و مضرات تکنولوژی است
نه مواهب و منافع آن که الحق فراوان است... باری اگر جوانمرگ نشویم پیر نیستیم و انشااله
عمر من و شما کفاف مواجهه با عجایب و غرایب مفروضه را خواهد داد.امروزه تکنولوژی بشر را
نسبت به درد خود و نزدیکانش بی احساس کرده است وای بحال درد و غم سایر افراد جامعه.
امروزه بشر بیش از حد انتظار خود را در چنبره مسائل غامض و پیچیده زندگی و چشم و
هم چشمی گرفتار نموده است. از هر کسی که ساز مخالف بنده میزند خواهشمندم کلاهش را
قاضی قرار دهد و منصفانه و صادقانه به سوالات ساده ذیل پاسخ دهد که در طول شبانه روز چقدر
وقت صرف بهبود کیفیت زندگی خود و ابراز محبت و کمک و همدردی با همنوعان خویش میکند؟
چقدر وقت خود را صرف کمال معنا و مفهوم زندگی و تامل و تفکر در ذات هستی و فلسفه آفرینش و
حمدو ستایش خداوند و نیل به خوشبختی خود و دیگران میکند...؟ چقدر از نیات و گفتار و رفتار و
پندار ما موجب رضایت و خشنودی خداوند را فراهم می آورد...؟ آیا بیشتر به جلب رضایت نفس
اماره و خوش باش روسا و تحکم و تهدید مرئوسین و تحکم و تحقیر همکاران و آزار و اذیت همسایه
مشغول و به به به و چه چه ظاهری دغلبازان دلخوشیم یا بر عکس برای جلب رضای خالق و مبارزه
با هوا و هوس و تهذیب نفس و تکریم مرئوسین و انتقاد از روسا و احترام متقابل همکاران و رعایت
حقوق همسایگان اولویت و ارزش بیشتری قائلیم...؟ انشااله که زنده ۱۵۰ ساله باشید اما بر فرض
مثال اگر همین الان اجل آدمی فرا برسد چقدر زاد و توشه جهت آخرت ذخیره نموده اید؟اصلن به
حقیقت مرگ فکر می کنید یا فکر می کنید مرگ حق و مردن خوب است اما فقط برای همسایه .؟
آیا اگر انتقال به عالم باقی یا تداوم حیات در عالم فانی ــ دنیا ــ و همنشینی با خداوندان زر و زور و
تزویر انتخابی باشد متقاضی تهی نمودن خرقه و رجعت می شوید یا فرصتی دیگر برای زندگی در این
دنیا طلب می نمائید ...؟ اگر تنها یکماه و بعد در آخر یکروز به زندگی تان باقی مانده باشد سعی
می کنید چه چیزی را تغییر دهید و چه کاری را به اتمام رسانید ؟ انشااله اگر عمرم به دنیا باشد
بنده راسا جهان بینی و ایدئولوژی خودم در مورد زندگی دنیوی و اخروی و احساس رضایت و تعریف
خوشبختی و لذت زیستن را در قالب پستی مستقل تقدیم علاقمندان مباحث مطروحه خواهم نمود.
اینک بابت اطاله کلام صمیمانه پوزش طلبیده همه عزیزان را بخداوند بخشنده و حکیم می سپارم.
باقی بقایتان/ جان ناقابلم فدایتان....
تقدیم به همه شهدای راه حق بالاخص کبوتران خونین بال وحماسه آفرینان
گلگون کفن گردان فجر لشکر المهدی فارس در عملیات های کربلای ۴ و ۵
بفرماندهی سردار دلاور اسلام شهید مرتضی جاویدی ملقب و مشهور به
( اشلو ) اهل روستای جلیان شهرستان فسا از توابع استان فارس به مرکزیت
شهر گل و پروانه و بلبل شیراز بی مثال و اینک غزل واره ای با عنوان میعاد
بعنوان برگ سبز تحفه درویش تقدیم به شما ،البته ران مور به محضر سلاطین
بردن مایه خجلت و شرمساری و مذمت است لکن به احترام شهدا و ایثارگران
عزیزی که همگی از جمله بهترین و پاکترین فرزندان شیر مرد این دیار اهورایی
بودند کم و کسرش را به کم ذوقی و بی دانشی الاحقر و العاصی ببخشید و
بهر طریق بپذیرید و خیلی خرده نگیرید / متشکرم .
سروش لحظه معیاد و وقت دیدار است
مدال سرخ شهادت نشان ایثار است
ز سوز ذکر و مناجات و شور معلوم است
سپاه عشق مهیای رزم و پیکار است
هلا جزایر مجنون هلا شلمچه و فاو
غریو فتح و ظفر شام تار کفّار است
نماز و نذر به درگاه دوست برپا گشت
به روز حادثه تا بذل جان وفادار است
طنین نام علی (ع ) مژده رهایی داد
ز فیض مرحمتش تا سپیده بیدار است
شهید خفته بخون بر لبان خندانش
فروغ دلکش انوار حق پدیدار است
گرفته رنگ شفق در هلال ماه مجنون
عطای سید و سالار عشق در کار است
خوشا سعادت یاری که در حریم وصال
مدال سرخ شهادت گرفت و سردار است ...
التماس دعا
زمستان ۱۳۸۴ / خرمشهر
شاخه ای خشک و خسته و زردم
زاده ی رنج و غصه و دردم
چون چراغی نهاده بر بادم
گلعذاری نمی کند یادم
نیست از دوستان و گل اثری
سوی ما کس نمی کند گذری
غم هجران اوست بر جانم
در خم زلف دوست زندانم
روز و شب ناله از جگر آرم
همچو منصور بر سر دارم
در شب سرد و تیره و خاموش
میرسد نغمه هر کران بر گوش
دلم از اضطراب گل سوزد
دیده بر سبزه زار می دوزد
با که گویم حدیث دلتنگی ...؟
ز که جویم وفا و یکرنگی ...؟
گفت گشتم نبود هم کیشی...
ای خوشا شور و حال درویشی ...
ترا به خوشه های زرین گندمزاران
رها شده در خزان
و حجم سبز
سفال خالی گلدان یاس
سوگند که
در کویر سینه ام
نخلی بلند بکاری
که شاخ و برگ قشنگش
سخاوت از خورشید
روشنی از مهتاب
شکفتن از ستاره
هیبت از آسمان
باریدن از ابر
طراوت از باران
محبت از یاران
سپیدی از برف
بیکرانگی از دریا
و راز و رمز عاشقی از
مجنون طلب کنند ...
ـــــ
در خلسه سکر آور قیلوله بعد از ظهر آنهم وقتی ناهار ماهی شکم پر و شویت پلو تناول
شده باشد حرف زدن و نوشتن از لذت درک تکنیک ها و ظرائف شنیدنی نوای ساز و آواز
با شأن موسیقی سنتی سنخیت نداشته و با سفر به وادی عشق و سیر و سلوک و
عرفان در تضاد و تناقض آشکار است. در عین حال هرگاه توفیق اجباری نصیب گردد باید
دم را غنیمت شمرد.در همین راستا آوای دلنشین همایون خان عزیز که از حسن اتفاق
چرت عصرگاهی ام را عمق و ارزش بخشید چون جان گرامی داشته و مطلع فریبای
تصنیف زیبایش را یادداشت نمودم تا با درج آن امکان ترویج و تبلیغ شعر و آواز و غزل و
موسیقی و تحسین قاطبه هنرمندان اعم از خوانندگان و نوازندگان و آهنگسازان فراهم
آید... و اینک مطلع ملودی زیبایی که همایون خان عزیز با صدای دلنوازش به شیوه ای به
غایت بدیع و گیرا با تحریری خوش اجرا نمود و عقل و هوش از سرمان پراند خواب که دیگر
حسابش معلوم و بنیادش از بیخ معدوم است...
شد زغمت خانه سودا دلم
در طلبت رفت به هر جا دلم
در طلب زهره رخ ماه رو
می نگرد جانب بالا دلم
وای دلم وای دلم وا دلم ...
در سفر به شهر قصه ها از آینه و آب و صحرا گذشتیم و همراه پری کوچک و محزون دریا
مهمان طلایه دار شفق شدیم ... دل را به دریا سپردیم و سبزه گره زدیم و در دشت وسیع
مهربانی از ابر پر بار و زاینده بهار طلب باران نمودیم تا خشکی گلدان های یاس و شمعدانی
را چند صباحی به تاخیر افتد و گوهر عمر کوتاه سبزه و گیاه دیرتر بسر آید و طراوت و سرسبزی
باغ و بستان روز و شبی بیشتر بپاید..... بله عزیزان بقول شاعر شیرین سخن شکّر گفتار
همه مخلوقات بدون استثناء خداوند سبحان و خالق یکتای خویش را صادقانه حمد و سپاس
می گویند و هر یک بنوعی مشغول عبادت و ذکر و نماز و نیاز و استدعای نیل به درجات کمال
و بهره مندی از شمول مراتب خاص سلسله ی موی و حریم کوی و ماه روی و حلقه ی معرفت و
حدیث شفاعت حضرت دوستند (( تسبیح گوی او نه بنی آدمند و بس،
هر بلبلی که زمزمه بر شاخسار کرد )) :
به لطف یزدان / دریا و باران / خورشید و انسان / همه عاشقند / اسیر دقایق اند /
دلبسته ی شقایق اند / طالب حقایق اند ....
از کرامات
عید نوروز است
بی تو
روز شب
با تو
شب روز است ...
*پ.ن ۱:
این دو سه روز اخیر بعلت نقص فنی سیستم و بروز اختلال در سرویس خدمات ارتباطی بلاگفا
علیرغم سعی و تلاش و مساعی وافری که بنده و دوستان شفیق اهل فن متفقن بخرج دادیم
متاسفانه توفیق حضور و عرض ادب و احترام فراهم نگشت و از فیض دیداردوستان مهرورز عالم
مجاز محروم و در نتیجه مغموم بودیم.صد شکر که به لطف یزدان و تلاش متصدیان امر هر دو گوش
شیطون کر فعلن مشکلی نداشته و از فیض دیدار گل روی دوستان مسروریم.
پ.ن ۲:
از جمله مزایا و مواهب پر شمار تبعیت از مکتب پُست مدرنیسم یکی مندرجان همین پست
است که حواشی آن بر متن می چربد و دیگری ترکیب و تلفیق قالب های متفاوت و امکان عملی
بهره مندی از ظرفیت های متکثر ادبیات نگارشی است که انشااله در فرصت های آتی با ذکر مثال
تقدیم محضر شریف دوستان گرامی و علاقمندان ارجمند و مراجعین محترم و محترمه خواهد شد.
بهار آمده اما هوای ماندن نیست
مرا ببخش اگر فرصت شکفتن نیست
ز باغ روی تو با یک بغل گل سرخ
به وجد آمدم اما مجال گفتن نیست
نسیم بوالهوس از لذت وصال بهار
قرار آمدنش را خیال رفتن نیست
در این شلوغی و غوغا چقدر تنهایم ...!!
میان خیل کواکب ستاره ی من نیست
به دل نگیر که این روزها کمی کسلم
دل خرابه من قابل شکستن نیست ...
تو نیستی و دلم بی تو وا نخواهد شد
به بزم سوته دلان رخصت نشستن نیست ...
بهار ۹۱ / شیراز
ذکر کرامات بی بی دو عالم فاطمه کبری ( سلام الله علیه ) از عهده هر کسی بر نمی آید.
نوشتن در اوصاف بانوی آفتاب سخت است ، قلم قاصر است و زبان الکن و حتی صاحبان
اندیشه در این وادی عاجزند چه رسد به بنده کمترین که حق معرفتش را بجا نیاورده ام.
بنظر میرسد رساترین و لطیف ترین و زیباترین و شیواترین توصیف ،بیان نغز و هوشمندانه
زنده یاد دکتر علی شریعتی است که بحق آن حضرت را شبیه هیچکس ندید و مشابه ای
برای آن نیافت.آن اندیشمند توانا در کتاب ماندگار ــ فاطمه ، فاطمه است ــ می نویسد:
(( خواستم بگویم فاطمه دختر خدیجه بزرگ است / دیدم که فاطمه نیست.
خواستم بگویم که فاطمه دختر محمد ص است / دیدم که فاطمه نیست.
خواستم بگویم که فاطمه همسر علی ع است / دیدم که فاطمه نیست.
خواستم بگویم که فاطمه مادر سیدالشهدا حسین ع است / باز دیدم که فاطمه نیست.
نه که نیست ، اینها همه هست ولی این همه وجود ذیجود فاطمه نیست/
فاطمه ، فاطمه است ...))
*پ.ن :
سال یازدهم هجرت، همچو روزی مدینه در غروب خورشید درخشانش به تلخی گریست.
آسمان رنگ تیره بخود گرفت، شادمانی برای همیشه از دل و دیده ی اهل بیت رسول الله (ص)
و پیروان راستین آن حضرت رخت بر بست و فاطمه (س )با اهل خانه و کاشانه و امت اسلام
خاصه همسر گرامی و دلاورش علی و نورچشمانش حسن و حسین و زینب (علیهم السلام )
وداعی جانکاه نمود تا خیل بیشمار دوستداران و پیروان اهلبیت تا ابد ماتم زده و نالان، سوگوار
مظلومیت زهرای مرضیه (س) باشند. فرا رسیدن ایام فاطمیه را بمحضر شریف مولا صاحب الزمان
مهدی موعود عج و جمیع پیروان و محبان سوگوارش تسلیت و تعزیت عرض میکنم.
در این فصل گل ای ساقی که غم بگریزد از دل
چه سازم با غم عشقی که در دل کرده منزل...؟؟*
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
*بیت تقدیمی عاریه است.
به میمنت بهار
باران
زیباترین سرود هستی را
در حریم لاله ها ترنم کرد
و فصل سبز شکفتن
آغاز گشت
و در جام زلال باران
تن برهنه ی تاک
رها ز دوزخ سرما
با خوشه های زرین
به صبح روشن یاران
پیغام آشنایی داد....
نمی دونم چرا هنوز هیچی ننوشته خسته میشم...!!!؟؟دیشب می خواستم از ستاره ها
بنویسم نشد و امشب که می خوام از مهتاب بنویسم تا الان موفقیتی حاصل نشده است.
قدیما می گفتن هرگاه خوابت نمی بره ستاره ها رو بشمار تا خوابت ببره که متاسفانه بواسطه
آپارتمان نشینی از این موهبت هم محروم هستیم.از درگاه الهی توفیق می طلبم تا بتوانم
از خورشید عالمتاب بنویسم.از اون طلای ناب و مهربون که انوار درخشانش بر عالم و آدم و
سبزه و گیاه و دشت و درخت و کوه و بیابون و پرندگان و چرندگان یکسان و یکنواخت می تابد و
همه جا را نور و روشنی می بخشد و مظهر سخاوت و مهربانی است.باری در آغازین روزهای
بهار دنبال انگیزه ای برای نوشتنم.ظرفیت عظیم مهرورزیدن و زیبایی و لطافت فرشته ها همزمان
در ذهنم خطور می کنند و از لذت نوشتن سرشارم میسازند.نسیم بهار بیادم می آورد که سهم
انسانها از هستی به وسعت قلب مهربونی است که در سینه اشان می تپد.با خود زمزمه میکنم
کاش همیشه در عالم خوش کودکی می ماندیم تا بجای دلمان زانویمان زخم میشد.آرزو میکنم که
استاد تغییر باشیم تا قربانی دست و پا بسته تقدیر... می توانیم با توسل به چتر مهربانی از صدمات
طوفان سرنوشت در امان بمانیم.بقول ظریفی (( اگر وجود خداوند بزرگ باورت بشه خدا هم یک نقطه
میذاره زیر باورت و یاورت میشه ))... عزیزان موج دریای روزگار هر رد پایی را مدفون میسازد مگر رد
پای دوست که در ساحل قلب آدمی تا ابد ماندگارست.مهم در کنار هم بودن نیست بلکه آنچه مهم
و ارزشمند است بیاد هم بودن است..تا دیداری ۲ باره از درگاه الهی برای همه ی دوستان عزیزم
سلامتی و سعادت و کامیابی آرزومندم.پاینده و شاد و شادی بخش باشید.
سودای تو در دیده و دل رهزن خواب است
از داغ غمت مرغ دلم در تب و تاب است
ویرانه بود دل که ز انوار تو خالی است
آباد جهانی که ز هجر تو خراب است.
ضمن عرض سلام و ادای احترام به محضر مصفای دوستان شفیق و همراهان
صمیمی و یاران همراه و یاوران یکدل و مخاطبین ارجمند و مراجعین گرامی
امیدوارم سال نو همگی شما عزیزان دل مقرون شادی و صلح و صفا و مهر و
پویایی و بالندگی باشد و در حق همدیگر با مهربانی بدرگاه ربوبیت دعا کنیم.
چشم انتظار قدوم مبارکتان بوده و رهنمودها و مساعی خیرخواهانه شما را
بر دیده منت می نهیم. باقی بقایتان. عزت زیاد.
دوشبانه روز متوالی است که بعلت استقبال از کاروان حجاج بیت الله الحرام که خاله زاده و
عمه جانم نیز جمعی ایشان بوده اند درست و حسابی خواب به چشمانم راه نیافته است.
دیروز ظهر بقول شمالی ها خاله پسر از طریق فرودگاه شیراز و بامداد امروز نیز عمه جان از
طریق فرودگاه بوشهر مراجعت نمودند و بنده حسب وظیفه مسئولیت هماهنگی و سازماندهی
گروه مستقبلین ایشان را بعهده داشتم که با توفیقات الهی بنحو احسن از عهده انجام وظایف
محوله برآمدم.از فردای روزی که از مسافرت نیمه اول نوروز برگشتم تا الان هر روز به نحوی
گرفتار شدم و فرصت سرکشی به کلبه عالم مجازی و دولتسرای دوستان فراهم نشده است .
در این میان سعی کردم حتی الامکان کامنت دوستان بی پاسخ نماند لکن در مواردی هم از
عهده انجام بهینه این مهم باز ماندم که بدینوسیله از محضر عزیزانم پوزش میطلبم.
پاره ای از دوستان صمیمی و ارجمند نیز در این مدت مخلص را به کلی فراموش نموده و ردی
از ایشان مشهود نیست که از همین تریبون به ایشان سلام ویژه ابلاغ و از درگاه رب جلیل
برای موفقیت و کامیابی بیش از پیش ایشان دعا می نمایم.
از طرفی تعدادی از دوستان خوب و ندیمان عهد قدیم علیرغم کاهلی و بیوفایی بنده پس از
مدتها بی خبری قلم رنجه فرموده و بنده رامرهون محبت و مناعت طبع خویش قرار دادند که
موجب سرور و شادی و مایه امیدواری و نشاط و خوشدلی است.
آمد بهار لیک
این شعر ناتمام
در لحظه ی وصال
با مرکب خیال
از خاطرم پرید ...