دنیای من

دنیای ساده بی شکلی است

باغچه ام خشکیده

کبوترم از بام تنهایی پریده

زبانم لال

سیب م کال

باغم بی برگ

هوای کلبه ام  سرد

رنگ و رویم زرد

دلم بی تاب

دوستانم ناباب

آرزوهایم نقش بر آب

در دیده ام سراب

خانه ام خراب

بسان برگ خشکی

در هجوم باد

بی بنیاد

می کشم فریاد

ای بیداد ،ای بیداد؛ ای بیداد ...