همه شاعران دوست داشتنی هستنداما احساس من نسبت  به شاعران دردمند ومتعهد جنوبی رقیق تر و صمیمی تر است. بهر حال افتخارشان اگرچه ملی و میهنی است اما اول از همه برای بو شهر است.همه اشان را دوست دارم نه من که همه مردم خونگرم و مهربان جنوب دوستشان دارند. از زنده یادان مفتون و فایز و کوهی وآتشی و بیابانی و نعمتی گرفته تا سروران ارجمند ادیب وفرزانه ای چون کمالی و شمسی زاده و بابا چاهی و معتمد ودروند و هاشمی زاده و غلامی و خیلی های دیگر که ذکر نام شریفشان در این مقال و مجال نمی گنجد.مردم جنوب کلا مردمی صبور ، قانع،خونگرم،صمیمی و صادق هستندو طبیعی است جماعت شاعرش که روح لطیف وحس و حال عرفانی از ملزومات کارشان است همه آن صفات کریمه را بیشتر و بهترواجد باشند که همینطور است .حیفم می آید که بواسطه گرفتاریهای روزمره توفیق درک محضر با سعادتشان فراهم نمیشود لکن  سلامتی و بهروزی همه شاعران عزیز هموطن بویژه استادان مسلم هم استانی  را از درگاه یزدان پاک مسئلت می نمایم .