میروم تا که سراسیمه بدریا بــــــــزنم

با تو جانا عجبی نیست اگر جا بزنم

سرخوش از حادثه عشق پری سیمایی

پشت پا بر هوس دولت و دنیا برنم

ذبح لب تشنه حرام است در آئین وفا

خنجر از حنجره برداشته، بردیده بینا بزنم 

جرات از جام شـــراب ازلی می جـــــویم

به تن مــــاه همه شب تیر زدل ها بـــزنم

زآتش سینه که از شوق وصالش می سوخت

شعله بــــــر گیرم و بر چشـــــــم زلیــــخا بزنم

شب اگـــــر طعنه به زلفش زند از تاریکـــــی

روزها پنـجـــــــره را رنگ مبـــــــادا بــــــزنم

هر کسی درحقم از کین و عداوت بد کرد

 خـــوش ندارم که بر او سنگ تسلا بزنم

حـــرمت کُنج دلم در طلب گنج وجــود

به که بر گوهـر بد، دست تمنا بزنم...