در دورانی که

غرق دریای سنگ و صخره و آهنیم

قطرات باران

مشت ابرها و

قطرات اشک

مشت دلها را

باز می کند و

هلال بزم افروز ماه

آن بالا بالاها

 هم محراب عبادت

عاشقان  و

 هم تماشاگر عشق

دروغین و گناه آلود

شیادان است

ای انسان بی منتها .....

با آن همه ادعا .....

 از وهم و تاریکی 

از بیکران عالم ارواح

از بیشه ها، آبها و آهوها

از خط سبز عارض نوعروسان

از  سخاوت خورشید آسمان

از گل و لالــــــــه و ریــــــــــحان

ازسرسبـــــــــــــــــــز درختان و                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 

 انسانیت انسان

چه میدانی....؟

از تالاب سرد و ساکت

 ازتلاطم امواج سهمگین دریا

از  طعم تلخ انتظار

از سکوت و سیاهی و

 فقر و تباهی

چه میدانی....؟

از  چیره دستی چهره پردازان

از زلف عطر آمیز نگاران

از سنگ و آهن و سیمان

 از آئینه بخت فقیران

از سوز اشک یتیمان

از سرمای خشک زمستان

چه میدانی.... ؟

آری چه میدانی ....؟

باور نمی کنم 

 که بدانی...!!

باور نمی کنم که بخوانی...

باور نمی کنم که بمانی...

بدبینی هم

مثل عاشقی

 درد بدی است.....