از کاروان چه ماند جز آتشی به منزل!!

آسمان غرق اندوه عروج عارفانه محمود بنفشه خواه عزیز بود که کیومرث ملک مطیعی هم

رفت و به خاطره ها پیوست. آسمان هنر یک پارچه ماتم شد و اهالی هنر مات جور فلک شدند.

بغض آسمان ترکید و محشر زمین بر پا شد. تاریخ هنر این سرزمین سرشار است از صحنه های

دراماتیک و سکوت و اشک و اندوهی این چنین تلخ.... رجعت ناگهانی و ناباورانه این دو عزیز الحق که

غمناک و جانگدازاست...اوکه رفته بود این هم تاب دوری یار گرمابه و گلستان را نیاورد و بدین سان خرقه

تهی کرد و بهار ۸۹ برای جامعه هنر رنگ خزان گرفت و به زردی گرائید...ای دریغ...پیکر پاک محمود

 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 بر دست و دوش یاران  باشکوه هر چه تمام تر تشییع  و رهسپار منزل جاوید بود که کیومرث عزیز

 نیز تاب جدایی نیاورد و مرغ روحش سبکبال از قفس تن پرید و :

رفت تا دامنش از گرد زمین پاک بماند....ناگهان باران اشک ها سیل گشت و طوفان  درگرفت...

لطف خداوند ازپس سالها عمر با برکت و با عزت شامل حال محمود و کیومرث عزیز شد و رضای

 الهی هر دو عزیز را به غایت اقیانوس ابدی رهنمون ساخت تا در جوار رحمت حق تعالی آرام گیرند...

مرگ و زندگی تجسم حق و مظهر عظمت عظمای اراده ی مقدر یگانه بی همتا و قادر متعال است...

  و خدا از هر که راضی شود او را بسوی خود می خواند تا بال در بال فرشتگان مقرب درگاهش از کویر

 رنج و محنت زندگی  زمینی رها گشته و تا اوج ملکوت پر بگیرد و در اعلی علیین سکنی گزیند.

بیا ای دل از این جا پر بگیریم /  و راه منزل دلبر بگیریم...

امروز درسایه سار تابوت هنرمند فرهیخته ای که الحق و الانصاف عصاره نیکی و محبت و رادمردی و

 مردمداری بود همه گریستند و بر سر و سینه زنان تا قطعه هنرمندان بدرقه اش کردند و دراین اثناء

کیومرث عزیز بعلت عارضه ناگهانی ایست قلبی تسلیم مرگ غارتگر شد.... اگر چه دیگر اسوه های

  بی بدیل مهربانی و صفا و صمیمیت و عشق  راستین در صحنه های هنر این سرزمین اهورایی به

 چشم تن دیده نمی شوند، لکن روح متعالی و نام و آوازه بلندشان تا ابد الآباد در این صحن وسرا

 جاودان و ماندگارست.اگر چه به ظاهر از شمار چشم ها یک یا دو تن کم شده لکن به چشم بصیرت و

  از شمار حقیقت خرد و گلستان هنر در واقع هزاران بیش کاسته شده است.

بله دوستان نام آوران فرهیخته عرصه هنر ناباورانه کوچیدند و دیگر هیچ حرفی جز :

اشک...

اندوه...

سکوت...

حسرت...

و دو تندیس طلایی مملو از هنر و عشق و مهر و محبت و صفا که بر دوش  مردم قدر شناس

 مام میهن تشییع گردیده و به خاک سپرده شد حرفی و حدیثی نمانده است...!!

بنفشه خواه رفته بود....

کیومرث هم  تاب مهجوری نیاورد و بدنبال دوست بار سفر بست و ای دریغا به وداعش نرسیدیم و ...

 (((((((((((((((())))))))))))))))))

*پی نوشت ۱: بنده به نوبه خودم با اندوه و تاثر فراوان ضایعه اسفناک فقدان جانسوز

این دو هنرمند پیشکسوت و اصیل و دوست داشتنی به غایت فرزانه را به عموم ملت

 شریف ایران خاصه هنرمندان و هنردوستان در سراسر جهان تسلیت و تعزیت عرض

  نموده ، برای ایشان از درگاه ایزد منان علو درجات و برای بازماندگان صبر و اجر و طول

 عمر با عزت مسئلت دارم.روح بلندشان شاد و یادشان

 در سینه ی ایرانیان  ادیب و هنر دوست گرامی باد...