دوستی مجازی
فرضن تو دنیای حقیقی دوست بوده و هستیم در دنیای مجاز نیزبا همدیگه در ارتباطیم یا ابتدا در
دنیای مجازی آشنا شده ایم و باب آشنایی در دنیای حقیقی هم گشوده ایم. در دنیای حقیقی
بابعضی در حد محیط بیرون دوست و رفیقیم و با معدودی رابطه ی نزدیکتر داریم و با محدودی رفت
و آمدخانوادگی داریم. فی الواقع سطح روابط و اعتماد متقابل در دنیای مجازی هم مشابه دنیای
حقیقی است و فرق چندانی ندارد کما اینکه شاخص ها و معیارهای قرابت و ارتباط و اعتماد تا
حدود زیادی منطبق بر همان اصول و قواعد است. البته آنچه در این مجال و مقال مد نظر بنده
است دوستی در دنیای مجازست که درست به مثابه دنیای حقیقی دارای انواع و اقسام و شدت
و ضعف و عمق و سطح و مدت و میزان صمیمیت و شکل و نوع رابطه است که متاثر از ویژگیهای
تعریف شده ای است که در ارتباط فیمابین افراد شکل میگیرد و ضمانت اجراء و دوام و بقایش
با همه فاکتورهای دنیای حقیقی همخوانی و همگونی داشته و از نظر مشابهت و مطابقت با
قانون و عرف و اخلاق هیچ تفاوتی ندارد و دقیقن به همان سبک و سیاق و کاملن یکسان است.
حتی اصطلاحات شایع در روابط افراد جامعه نظیر،رهگذر و همسفر و غریب و آشنا و دوست جونی و
رفیق شفیق و یار و همدل و همراه و.... در دنیای مجاز و حقیقت اشتراک لفظی و معنوی دارند و
معنا و مفهوم یکسانی را به ذهن متبادر میسازند و قرینه بودن آنها بدون هیچگونه شک و شبهه ای
امری کاملن واضح و مبرهن است.هر کدام از ما که در طول شبانه روز اجمالن کامنتینگ باکس خود را
چک میکنیم با همه جور کامنتی مواجه میشویم.از تک کامنتهای مربوط به رهگذران در حال عبور از
وبلاگستان که بطور اتفاقی و از سر تفنن به وبلاگهای سر راهشان سر زده و اظهار لطف فرموده اند
گرفته تا کسانی که روزی روزگاری با ایشان ارتباط صمیمی و تنگاتنگ داشته ایم و امروز فقط نامی
و نشانی ازآنها باقی مانده است.سرنوشت محتومی که شاید فردا شامل حال دوستان صمیمی
امروز باشد.بقولی: فردا رو کسی ندیده / امروزم که پر کشیده / بیا تا عاشق بمونیم / قدر لحظه رو
بدونیم....بله عزیزان عده ای دیگر از دوستان لطفشان صرفن در مناسبتها و ایام خاص شامل
حالمان میشود و حضورشان بیشتر جنبه رسمی دارد و با ترتیبات و تشریفاتی همراه است.
در گذر زمان رفته رفته فیمابین دوستان مجازی بعضن ارتباط های عمیق و صمیمانه و خالصانه ای
شکل می گیرد که الحق و الانصاف نه تنها چیزی از دوستی در عالم واقعی و حقیقی کم ندارد که
در مواقعی چه بسا خیلی ارزشمندتر و والاترست.در عین حال مواردی هم وجود دارد که ابتدا
روابط دوستانه و تعلق خاطر و وابستگی عاطفی شدیدی برقرار میشود لکن بعد که به مرور بیشتر
نسبت به جزئیات اخلاقی و رفتاری و علایق و سلایق هم آشنا میشوند روز به روز سرد و سردتر
و دور و دورتر میشوند تا آنجا که بقول زنده یاد دکتر پرویز ناتل خانلری ادیب فرزانه در شعر جاودانه
عقاب: لحظه ای چند بر آن لوح کبود، نقطه ای هستند وسپس هیچ نیستند و به عدم می پیوندند.
بنظر بنده ی کمترین بهتر است آدم در هر دو دنیا و فضای حقیقی و مجازی برای ارتباط دوستی و
رفاقتی که با دیگر همنوعان برقرار میکند حد و حدود منطقی و موجه قائل باشد و الزامات خاص
دوستی و مهر و مودت و از همه مهم تر حد و مرز اعتدال را رعایت نماید و با اصل دوستی و محبت
که رسالتی آسمانی و مقدس است و از منتهی درجه اهمیت و حساسیت برخوردارست سرسری
و احساسی و باری بهر جهت برخورد نکند و با توسل به نیروی خدادادی عقل و تدبیر و استعانت
از تجربه و تحقیق سعی نماید کسی را که بعنوان دوست انتخاب میکند بشناسد و محک بزند و
به حقوق اجتماعی و حریم شخصی دیگران بالاخص دوست خود احترام بگذارد و حرمت دوستی
را حتی در حد آشنایی سطحی و سلام و علیک جزئی هم که باشد پاس بدارد و حسن نیت و
صداقت و اعتماد دوستان و همنوعان را به بهترین وجه ممکن ارج بگذارد و متقابلن پاسخ دهد
و همواره خود را مقید و متعهد به رعایت ادب و نزاکت و صداقت و خیرخواهی و نیک اندیشی
بداند و باور کند دوستی و رفاقت و محبت و برادری ابزاری نیست که برای خالی نبودن عریضه و
سرگرمی و تامین منافع و مصالح مادی خود به آن متوسل شویم ،بلکه رسالتی معنوی و توفیقی
الهی است که نزد خداوند سبحان از ارزش و اهمیت فوق العاده برخوردارست و عمل خالصانه و
تعامل برادرانه و خیرخواهی نزد خداوند اجر و پاداشی عظیم دارد که حداقل ثواب نیک آن رستگاری
و عاقبت بخیری است.امید که عاقبت بخیری شامل حال همه دوستان عزیز و صدقه سر ایشان
بنده ی حقیر گردد.آمین...