شعر و ادب جنوب

 دنیای مجازی که چه عرض کنم ! دنیای حقیقی هم همخوانی نداشته و بنظر بیش از حد ساده و

معمولیست لکن بنده از بابت همین مقدار توفیق الهی اول از یزدان پاک و بعد از مدیریت محترم بلاگفا که

 ابزار لازم را در اختیار کاربران علاقمند قرار داده و حمایت لازم را از نظرپشتیبانی فنی بعمل می آورد

 تشکر میکنم. بهر حال شکر نعمت نعمتت افزون کند همانطور که بدون ذره ای تردید کفر نعمت ازکفت

بیرون کند.روز اولی که به همت و راهنمایی دوست عزیزی وبلاگ را تاسیس کردم به آن بزرگوار و دیگر

دوستان حاضر گفتم احساس کسی را دارم که یک نهالی را درباغی که در معرض دید و تماشای دایمی

 اهل عالم است کاشته ام و بسیار اهمیت دارد که باغبان خوبی باشم. یعنی بیشتر از کاشتن

درخت باید حواسم به کشته ی خویش باشد که بعنوان باغبان دست و پا چلفتی منظور نظر نباشم.

البته بنظر نمیرسد در این رسالت خطیروصل به بوستان هستی موفق بوده باشم امابهر حال برایم 

 مایه ی بسی خوشبختی است. من برای دل خودم مینویسم و فکر میکنم تجارب و اندوخته های خوب و

 بد و تلخ و شیرین انسان، زکات خاص خودش را دارد و مثل علم و دانش و حتی کتابهای موجود در

کتابخانه شخصی باید زکاتش را داد که همان نشر وانتقال جهت اطلاع دیگران است. شاید که این درد

 دلها،خاطرات ،ونوشتن ها در هر نوعش تلنگری باشد به همنوعی و دعای خیرش بدرقه راهمان باشد

واگر نوشته ای مفید باشد پاداش خیر آن که فاعلش ممکن است دیگری در هر زمان محتملی باشد

نصیب من نیز خواهد شد . همانطور که اگر مضر وغیر سازنده و مخرب باشد هم شرش همواره دامنگیر

مسبب خواهد بود .لذا بر ماست که از خوبیها ومهربانیها و عشق و دوستی بنویسیم.با هستی مهربان

 باشیم . مبادا که بی دقتی یا سهل انگاری ما خاطری را مکدر یاذهنی را آشفته ومشوش سازد.

بعبارتی ساده تر مسئو لیت پذیر باشیم و بدانیم که مسئولیتمان در قبال حال و آینده مستمر است.