نظر شما چیست؟
مواهب و مزیتهای خاص خودش را دارد لکن لذت و آرامش درونی نوشتن در دنیای حقیقی را ندارد.
به این معنی که آدم راحت نیست و همین قدر که محتمل نگارشات و تراوشات ذهنش درمعرض دید
بوده و توسط دیگران مطالعه و ارزیابی میشود نوعی ملاحظه را بر می انگیزد که در دنیای واقعی که
آدم برای دل خودش می نو یسد اینگو نه نیست. شاید این مو ضوع بیشتر افراد درونگرا را شامل شود
که خیلی مایل نیستند کسی از دغده های ذهنی و تمنیات درونیشان آگاه شود. البته نمیشود
توجیه کرد که خوب همچین آدمی مجبور نیست درونیات خود را در معرض افکار عمومی قرار دهد.
چون بنای ما بر بیان تفاوت حسی و نوع نگاهی است که برمقوله نگارش داریم.این نظر شخصی
من است و مشتاقم نظرات راهگشای عزیزان را نیز ملاحظه نمایم که آیا ایشان نیز همینگونه فکر
میکنند یا میشود نگاه دیگری داشت .مثلا مدتها در فکر م دفاتر دست نویس خاطرات سالهای دور و
نزدیک زندگیم را به دنیای مجازی منتقل نمایم.اما با خود می گو یم این تجربیات تلخ و شیرین
زندگی شخصی من چه اهمیتی برای دیگران دارد؟از طرفی دلم نمی آید آنها در قفس کاغذی اسیر
باشند و من بواسطه ی گرفتاریهای روزمره هر چند یکبار هم بهشون سر نزنم .ضمنا وقتی که در
دنیای مجازی امکان نوشتن به این راحتی و روانی فراهم است دست و دلم به قلم و کاغذ نمیرود.
اینجا نمیشود با خودت درد دل کرد ولی آنجا میشودو نهایتا بعد پاره اش میکنی ودر سطل زباله جا
خوش میکند . خیلی هم دلت نمیسوزد اما اینجا فضای دیگری است. من که اینطور استنباطی دارم
شما را نمیدانم. دولت خنده بر لبتان مستدام باد.