شعر و ادب جنوب

داشتم یه مطلبی مینوشتم دیدم طولانی میشه و خوابم میاد خواستم ثبت موقتش کنم تا بعد

همینکه گزینه ی مورد نظر رو کلیک کردم کل صفحه مانیتور مات شد . یه چند دقیقه همینطوری

مات موند و بعدش هر کاری کردم درست نشد . ناچار با نا امیدی و ناراحتی و تشویش گرفتم و

خوابیدم.بگذریم که خواب بچمام نمیومد و نگران بودم چه شد یهو؟خیلی نگران هک شدن و

ویروس میروس و این حرفها بودم.آخه میگن مار گزیده از ریسمون سیاه و سفیدم میترسه حالا

مال ما سیاه یکدست بود و طبعا ترسش بیشتر .. صبح که پاشدم  قبل از که چشممو بشورم

سیستمو روشن کردم دیدم من الله سیاهی شب از صفحه ی شفاف مانیتوررخت بر بسته اما

هر کاری میکردم دسترسی به وبلاگ ممکن نبود و یه پیام مایوس کننده ای در کادر زرد رنگ

به زبان  لاتین درج میشد که وبلاگ مورد نظر شناخته نشد و آدرس اشتباه است و این حرفها...

بهر صورت نگران و ناراحت از خونه بیرون زدم و رفتم دنبال کار و زندگی .در محل کار از یکی از

همکاران بخش انفرماتیک که خیلی متبحر و ماهر هستند استمداد طلبیدم و با وعده و وعید

دعوت به کافی شاپ و ناهار و شام و شربت و شیرینی  و من بمیرم تو نمیری راضیش کردم که

 در پایان وقت اداری مشرف شوند و از نزدیک مشاهده و مشکل را رفع نموده ، مرا از نگرانی

 برهاند.ایشان هم بعد از کلی ناز و عشوه و بهانه خستگی که بعد از ظهر میام و کار دارم میخواست

از زیر بار مسئولیت دوستی شانه خالی کند که در معذوریتش قرار دادم و باتفاق راهی منزل شدیم.

عجیب اینکه انگار این کامپیوتر من از متخصصین امر شرطی شده و میترسدبدون اینکه اقدام خاصی

صورت پذیرد بمحض روشن شدن صحیح و سالم خودنمایی کرد و مرا دست بدهان شرمنده دوست

عزیزی نمود که علیرغم خستگی قبول زحمت کرد و قدم رنجه فرمود.با عنایت به شرح ماجرا دیگر کافی

شاپ و ناهار و شام وشربت و شیرینی منتفی و به یکعدد کلوچه ی سوغاتی لاهیجان و چای نبات

تنزل یافت. و حالا نردبان عمر تا خلف وعده نکرده باشم:

نردبان عمر را هر پله که بالا میروی پله پائینی فرو میریزد و راه برگشت مسدود میگردد بقولی:

((دیگه برگشتن محاله)) اینکه تا رسیدن به انتهای نردبان زندگی و نقطه اوج چند پله باقیست؟

مهم نیست بلکه مهم این است که  بالا رفتن و اوج گرفتن لذت بخش است.فراموش نکنیم که

زندگی را پاس بداریم و تا شقایق هست زندگی کنیم...