سلام دوستان.بارون دیروزی هنوزم نم نمک میباره و تن و روح آدما و زمین و درخت و سبزه و صحرا

 رو صفا میده.یه تصویر خیلی جالب تماشای شرشر بارون تلاقی دونه های درشتش با دریاست.

شاهد عینی قطره هایی هستی که بسادگی هر چه تموم تر دریا میشن و به اصل خویش باز

 میگردن.تو ذهنم مجسم میکنم که همین قطراتی که الان شاهد دریا شدنشون هستم تابستان

تو اون شرجی وحشتناک تبخیر میشن و به سرزمین ابرها سفر میکنن و حدودا ۹ ماه ناقابل صبر

 میکنن تا ابره بارور شه و به زمین برگردن و این دور و تسلسل همینطور توالی داره تا کی فقط خدا

میدونه.جماعتی که به تناسخ روح عقیده دارن این توالی رو  قیاس زندگی و مرگ و تکرار زندگی

 زمینی بحساب میارن.اما اگر برای یکبارم فرض بشه خالی از لطف نیست که حیات آدمیان در

 چرخه ی هستی حاصل همین فرضیات است مگه نه؟؟