90
بیخوابی زد به سرمان. مناظره و جنگ و جدل آقایان عزیز محمدی و شاه حسینی آنقدر
داغ بود که اگر امیر حاج رضایی حرمت موی سفیدش را به آن دو یاد آوری نمیکرد کم مانده بود
اواخر برنامه دست به یقه شوند.آدم میماند آخه این چه جور تعامل و گفتمان و مذاکره و مناظره
است که نه تنها مشکلی را حل نمیکند برای بینندگان جدای از هیجان کاذب و طنز و عوا و مرافعه
نتیجه ای ندارد و معلوم نیست آنچه از صرف اینهمه انرژی و وقت و هزینه و تحمل بیخوابی حاصل
میشود چیست؟واقعا چه بازدهی دارد؟با داد و فریاد و بهم پریدن چه مشکلی حل میشود؟
آنچه جالب است اینکه ابتدایی ترین موضوعی که باید رعایت شود حفظ حقوق و حرمت و احترام
متقابل مجری و مدعوین و کارشناسان و مخاطبین بیشماری است که با همه ی گرفتاریها
رنج بیخوابی را بجان خریده و تا دیر وقت بیدار میمانند اما افسوس که در عوض تفاهم و نتیجه گیری
مطلوب و بازدهی مناسب و درخور شان برنامه و متناسب با اخلاق و فرهنگ اسلامی و ایرانی
جمع بندی مطلوب و برایند مفید و موثری که گره گشا باشد صورت نمی پذیرد.همه با هم حرف
میزنند این وسط حرف آن می پرد و دیگری به میانجیگری مشغول است و ناطق و منطوق و ناظم و
منظومی در کار نیست ومجری محترم برنامه هم فرصت خطابه نمی یابد و از سر ناچاری متوسل
به و التماس و التجاء میشود اما کسی گوشش بدهکار نیست و حتی بهمدیگر مهلتی برای اظهار
نظر و بیان دیدگاههایشان نمیدهند و مجری شوخ و طناز برنامه نیز به لطف طنز برنامه ای که تهیه
کنندگی و کارگردانی و اجرایش را بعهده دارد و قطعا بابت هر بخش حق الزحمه دریافت میکند
دل سیری می خندد و دریغ از اوقات مخاطبین که در این میان ضایع میشود. حداقل انتظاری
که از برنامه ای با این سطح از مخاطب و هزینه و زمان ویژه ای که بطور هفتگی و مرتب در
اختیار دارد این است که مطابق رئوس برنامه های اعلامی زمانبندی لازم صورت پذیرفته و
با خلاقیت و ابتکار عمل بیشتر طرحی نو در اندازد تا ضمن ارتقاء سطح کیفی برنامه نسبت
به بهینه سازی آیتم ها اقدام و با برنامه ریزی مطلوب و تدوین راهکار مناسب وکارشناسانه با
نظم و انضباطی بیشتر و بهتر برنامه ای در خور خیل علاقمندان و طرفداران مشتاق تهیه و ارائه
نماید تا فوتبالدوستان از بیداری و بیخوابی پشیمان و ملول نباشند و در کمال آسایش و آرامش از
تماشای برنامه ی مورد علاقه خود لذت ببرند. بنظر نمیرسد این خواسته ی بحق انتظار زیادی باشد.