بردرسلطان ادب بنده باش       / بر لب شیرین دهنان خنده باش

مست غرور وزجهان غافلی     /ملتفت حرمت میخانه باش

رنگ و ریا زاده ی ناقابلی است/در حرمش صاف چو آیینه باش

عاقبت عالم و آدم فناست  / در پی بیداری پاینده باش

لحظه موعود فرا میرسد   /منتظر وصلت فرخنده باش

ظلمت شب آیه تاریکی است/نور امید دل ویرانه باش

                     پنجره بسته دل وا شود

                     معتکف مسلخ پروانه باش