ای شاه بیت شعر بلند جوانیم

              کی میشود به فصل بهاران بخوانی ام؟

باران من!ببار که در این کویر داغ

            خشکیده است ریشه ی سبز جوانی ام

شوق لطیف یاد تو در من جوانه زد

                        یعنی که من شبیه توام،آسمانیم

در اشک ریز نیمه شبم بی تو بارها

                       لکنت گرفته زمزمه های نهانیم

           جانا دریغ که خسته ام از انتظارها

            بر دولت شکوه  دلت بی نشانیم.