سلام یاران. سرآغاز کلام زبان حالم را به ۲ بیت از شیخ اجل سعدی

شیرازی که در غزل سرایی سرآمد شاعران است خلاصه کرده ، اقرار

میکنم شاعر اگر سعدی شیرازی است// شاعری ما و شما بازی است

هزار جهد بکردم که سر عشق بپوشم

                                 نبود بر سر آتش میسرم که نجوشم

به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم

                                شمایل تو بدیدم، نه عقل ماند و نه هوشم.

شایان ذکر است عشق به فایز ترانه سرای افسانه ای دیار تفتیده ی

 جنوب در دل و جان مردمان جنوب رسوخ کرده و گمان نمیرود شاعری

تا این حد در ژرفای روح و روان مردم اثر گذاشته باشد که فایز گذاشته

است. دو بیتی های جانسوز و بدیع آن شاعر شوریده ، علیرغم گذشت

سالیان دراز هیچگاه طراوت و تازگی خود را از دست نداده و پژمرده

 نمی شود.دو بیتی هایی که از غم و اندوه و دلهره و اضطراب و فراق و

هجران شکوه و شکایت دارد و امروز نیز سنگینی اندوه را بردل و جان

عاشقان دلسوخته مستولی میسازد. عنصر تخیل در آفرینش چهار پاره های

شورانگیزی که ورد زبان مردم مهربان و عاشق پیشه ی جنوب است

نقشی اساسی و غیر قابل انکار دارد. مضافا که دلی پردرد و عجین با

غم و اندوه، سری پر شور ، ذهنی پویا و خلاق و ضمیری آگاه و

 پر احساس از جمله دیگر عناصر و ابزار شاعری عاشق است که در دل

 مشتاقان جایگاه ویژه دارد.بدیهی و طبیعی است که عاشق جز معشوق

به چیزی نیاندیشد و معشوق را مظهر تمام و کمال همه ی خوبیها و

 زیباییها بداند و هرآنچه خصال نیک است در جمال فریبای معشوق نظاره

 نماید.به اعتقاد بنده ی کمترین، زمان و مکان و موقعیت و جایگاه عاشق و

معشوق در نفس عشق  و عاشقی بی تاثیر است و پیری و جوانی و

سیاه و سفید و نژاد و ایل و تبار و فرهنگ و دین وزبان و.....نمی شناسد .

ذیلا نمونه هایی از دوبیتی های جاودانه شاعر شیدا و شوریده حال جنوب

(فایز) جهت مزید استحضار دوستان تقدیم محضرتان میشود.

خداوندا دلم از دین بری شد              اسیر دام زلف آن پری شد

پری دید و پریشان گشت فایز           پری رو هر که دید از دین بری شد    

                                 ********

اگر آهی کشم افلاک سوزد             در و دشت و بیابون پاک سوزد

اگر آهی کشد فایز از این دل              یقین دارم گل نمناک سوزد

                          ****************

غم دنیا خورم یا حسرت یار              و یا گریه کنم با این دل زار

همی ترسم شود دیوانه فایز          چو مجنون رو نهد بر دشت و کهسار

                         *******************

پری پیکر بت عیسی پرستم             به یک نظاره دل بردی زدستم

بیا بنشین به فایز مهربان شو            که من دین مسلمانی شکستم

                             *****************

سحر شبنم چو بر گیسویت افتد         در عالم شورشی از بویت افتد

چه خوش باشد که فایز همچو گیسوت   پریشان حال در پهلویت افتد

*******************************************************