خواب
کبری ندارد.بعبارتی اگر کبیر شد دیگر خواب اطلاق نمیشود و فی الواقع مرگ است. خواب ابدی
همان مرگ است . مرگ بمعنای زندگی جاوید است نه فنا و نیستی و با رهایی روح از قفس تنگ
تن است که قید و بندهای زندگی مادی رخت بر بسته و حیات ملکوتی آغاز میگردد. در واقع خواب
تداعی معاد و رستاخیز انسا نهاست که وعده ی راسخ خداوند است لکن در مقیاسی کوچکتر.
دراینکه انسانها پس از مرگ دوباره زنده میشوند و در قبال گفتار ، رفتار و اساسا جهانبینی و
ایدئولوژی انتخابی مواخذه میشوند ذره ای تردید نیست و مسلما وعده ی الهی محقق خواهد شد.
جالب است که لذت و رنج انسان در عالم خواب هیچ تفاوتی با عالم بیداری ندارد و معمولادر شکل
کابوس و رویا بازخورد و انعکاس واقعی افکار و اندیشه های مثبت و منفی شخص است و بیشتر مواقع
شخص متوجه نمیشود که دارد خواب میبیند و تازه پس از بیداری متوجه میگردد. عالم برزخ دقیقا
درقالب مثالی خواب قابل دفاع و توجیه است وبعنوان نمونه ای عینی شکل کار رانمایان میسازد.
تفاوت اساسی در این است که در خواب بهرحال بیدار میشویم امادر مرگ که عرض کردم خواب کبری
است بیداری مجدد دیرترحادث میشود و متعاقب بیداری باید در محضر خداوند سبحان پاسخگوی
اعمال و رفتار خود باشیم.بفرموده ظریف مولی الموحدین علی ،ع، انسانها دردنیا خواب هستند
و وقتی مردند تازه بیدار میشوند و زندگی واقعی آغاز میگردد و دنیا و لذتهای آن تنها سایه ای از
زندگی جاوید و لذایذ و موهبتهای آن است که متاسفانه بشر همواره در خسران بوده وبعضا
ظرفیت درک واقعیات پر رمز وراز هستی و خلقت را نداردو بواسطه ی چشم بستن برحقایق
خود را بی سبب از چشمه فیض الهی محروم نموده و نتیجتا مغموم و متضرر میگردد.
باشد که لطف خدا شامل حالمان شود و سره را از ناسره تشخیص دهیم. آمین. العاقل یکفی الاشاره.