آن غروب سرد

              پائیزی که

               که از پشت شیشه

                                      ترا دیدم

                                   مشعل تابناک چشمانت

                   باغ خشک و تشنه ی

           وجودم را

بیرحمانه خاکستر کرد

                       از آن پس

                            عصرگاهان

                              در بر آفتاب سرد پائیز

                                                    بیقرار بهارم...