ازآفتاب سمهی ندارم

            که به تاراج رود

                 از روز هم فقط

                          سایه ای بجا مانده

 از تبارم

      جلوه ای از بهشت..

                 از آینه ی بختم

                       قطره های اشکی

                                  که تکثیر می شوند

   و بوی دریا را

                در بغض کهنه ای پنهان دارند

آسمان بر شانه های زمین 

                          سنگینی میکند

                             و سنگ در حوصله اش مذاب...

آن سوتر

     بشارت پنجره ای

               خیالم را به

                        افق طلایی عشق

                                        پیوند میدهد

     و حسرت نگاهم

                  آفتابی دیگر را

                              به انتظار می نشیند...