خاک وطن روضه رضوان بود              مام وطن دلبر جانان بود

گنج مراد و هنر و معرفت                 بارگه مشهد یاران بود

مهد دلیران ویلان شجاع                شیر در این بیشه هزاران بود

معدن حسن است وتمنا وراز           جایگه لاله عذاران بود

خصم زبون گشته مجازات و باز          بی خبر از خیل سواران بود

رفت زمستان و سیا هیش ماند        شاهد جاویدبهاران بود

نام بلندش به ثریا رسد                     دولت پاینده  دوران بود

دوست فرو مانده ز آوازه اش              دشمن از این  هیمنه گریان بود

هست وطن وقف امام زمان ع            حافظ آن شاه خراسان بود

در ره آزادی این خاک پاک                   جسم بخون خفته فراوان بود

                          میرسد از عرش سروشی دلم

                          گفت که در حرمت ایران بود