برگی در انحنای شاخه

کمانی به دست باد

پروانه ای نشسته بر قامت نحیف تاک

و سیماب پنجره ای که

از بیم سوز تب آلود بادها

چادر به سر کشیده و

در خود تنیده است ...

*        *         *

گلهای سرخ را چندی است

  باد غارتگر

به حراست نشسته است ...!!

بی آب و آفتاب

هیهات

گل را سر شکفتن نیست

وقتی گلستان

به شوق هوایی که زندگی است

تاراج میشود ...