دانای عقل کل همه را ساده آفرید                  هم جام هم صراحی وهم باده آفرید

در کارگاه خلقتش اندیشه راه نیست              مخلوق را زجنس نرو  ماده آفرید

د ل را  بکوی دوست تمنای ماندن است           رندان شهر را همه آواره آفرید

عمری گذ شت و لعل لبی مستمان نکرد           جن وملک زآتش ودر پرده آفرید

سودای وصل یار رهایم نمی کند                      گریان چو دید چهره گل خنده آفرید

هر بنده ای که اهل صفا شد ضمان گرفت            گل را برای مرغ چمن هدیه آفرید

سر سبزی بهار و گلستان اشارتی است              از التهاب آب وزمین دانه آفرید

 دیدهمچنان عنان ملا یک به طا عتش               تا وا نهد به عشق جهان، بنده آفرید

                            حامد سعادتی است که دارد نشان دوست

                           سوز دلی شنید وپی اش ناله آفـــــــــــــرید