نازنین

زندگی با عشق

آغاز می شود

و بی تو

به پایان می رسد

باری ، این تو بودی که

از سکوتی سترون

سرودی سرشار مهر ساختی

و دنیای مرده ای را

که در آن

پرواز از خاطر پرنده

و باران از خاطر ابر

رخت بربسته بود

به ترنم و تلاطم

گوهر امید بخشیدی

تا طرحی نو دراندازیم

آه ...

ای مهربان

دریا را

در یاد جنگل سوخته

زمزمه کن ...