بهار آمد نشد اما هوای قریه بارانی

نیامد تا بگیرد هیچکس از ما نشانی

دلم در انجماد کوچه خشکید

نگار بی وفا از دور خندید

نشسته بر جبین غنچه ها اشک

ملول از هجر باران خاطر دشت

جناب عشق دل را سر دوانید

که ملک طلق شیرین زمانید

نشان یار مجنون جستجو کرد

ز راز عشق لیلی گفتگو کرد

دل از چشم انتظاری تنگ آمد

به پای لنگ مجنون سنگ آمد

شراب تلخ سیل آرزو برد

دلم در ابتدای زندگی مُرد ...

       

                                20/ مرداد/ 90

                                    نیشابور