شعر و ادب جنوب

وانت نیسان راست رفته بود تو شکم یه پراید هاچ بک ... یه ماشینم محض نمونه از سرجاش جم نمی خورد

 و چراغها واسه دل خودشون سبز و قرمز میشدند . در این میان ماسفانه بعضی از رانندگان بیخود و بی جهت

با همدیگر درگیر میشدند و بی توجه به ضرورت حفظ حقوق و حرمت حضار و رهگذران با صدای نکره ای ناسزا و

بد و بیراه نثار هم میکردند. واقعن سبکسری و بی نزاکتی وقحیانه یکی دوتا از رانندگان و همراهان فضول و بلا

نسبت بی ادب شان از حد و مرز معرفت و انسانیت فراتر رفته و چندش آور می نمود.

جالب اینکه راننده نیسان  بعنوان مقصر مسلّم تصادف نسبتن سنگینی که باعث و بانی ترافیک کیلومتری

شده بود بی اعتنا و بی خیال همه کس و همه جا و همه چیز یواش یواش چیپس فلفلی اش را تناول

میکرد و با کمال حوصله و طیب خاطر مبارک ساندیسش را مک میزد و باعلاقه هر چه تمامتر حریصانه

به مجادلات و بد و بیراه رانندگان نااهل گوش سپرده و به ازدحام خودروها چشم دوخته بود.

آن سوتر اما راننده بخت برگشته پراید که ماشینش خسارت زیادی دیده بود زانوی غم بغل گرفته و  با

ناراحتی به اندک تارهای زلف فلفل نمکی باقی مانده از خرمن انبوه گیسوان بر باد رفته اش چنگ انداخته و

زیر لب بر بخت بد خویش لعنت می فرستاد.

 رهگذر میان سال خوش ذوقی سیگار متعفنی بر  کنج لب  نهاده و بی اعتنا به تجمع مردم و ترافیک و

درگیری و نزاع رانندگان  سر کیف موهایش را توی آینه بغل دست راننده ی مغرور یکدستگاه  تویوتای کمری

شانه کرد و با حرکاتی موزون پازلف های خارج از محدوده اش را مثلن به گیسوان کمند الحاق کرد و در

عالم رفاقت فوری پسر خاله شد و به مزاح و مطایبه و اختلاط با راننده ظاهرن بد اخلاق پرداخت.

از همه اینها که بگذریم میرسیم به حکایت سد معبر دست فروشان و مظلومیت کودکان معصوم کار و

سماجت متکدیان  متمول و سوداگری ظالمانه  اربابان استثمار و اجیر شدگان بیچاره ای که از بام تا شام

در هر کوی و برزن و کوچه و خیابانی می لولند و معمولن سر چهار راهها رشد قارچ گونه  ایشان در قالب

مشاغل کاذب برجستگی بیشتری داشته و از آدامس و بیسکویت و گل و سیگار و موز و لُنگ و روزنامه و

بادبزن و .... گرفته  تا انواع و اقسام محصولات فاسد و تاریخ گذشته  را بضرب زور و کلک و التماس به

عابران دل رحم قالب میکنند و  اتفاقن برای تبلیغ  سوء کالاهای بنجل  و غیر بهداشتی و رونق کاسبی

غیر قانونی خود و نحریک احساسات  و عواطف عابرین از فرصت کافی و امکانات مفت و مجانی برخوردارند

 و تا ابدالدهر از تقبل و تعهد هر گونه مسئولیت و مالیات و عوارض و اجاره بهاء و شارز و آب و برق و گاز و

تلفن معافند و برای خوشگذرانی اربابان خویش تفریح و تفنن و تنوع  را طرحی نو در انداخته اند...

باری  با نگاهی اجمالی و گذرا در می یابی که  رنگ پوست بچه های خردسالی که به شغل های کاذب

 اشتغال دارند به زردی میزند و چشم های پف آلودشان از واقعیت تلخ ابتلای بیشترشان به بیماریهای

مزمن کبدی و کلیوی پرده بر میدارد.

وقتی که از نزدیک درد و رنج و آلام و غصه های فروخورده بچه های خردسالی که در نگاه معصومشان

ترس و خستگی و یأس و تجارب تلخ و اضطراب و تشویش انسانهای بالغ موج میزند را ملاحظه و مشاهده

میکنی سنگدل ترین آدم هم که باشی طاقت نمی آری و نم اشکی از گوشه چشمت بر کویر  خشک گونه ها

 ره باز میکند .... با اندکی تأمل و تدّبر در می یابی که مسائل و مشکلات و رنج جانکاه تحمیلی بر دوش نحیف

کودکان  فراتر از سطح ظرفیت  وجودی و درک و فهم ایشان است و این  قبیل تعابیر و تفاسیر  از دامنه ی ذهن و

جوهر خیال و خلوت خواب ناز کودکان معصوم کار به دور است  لکن چه سود که  نازپروردگان کوی مهر  در پی

لقمه نانی به خاک و خون آلوده ناچار به جبر زندگی و جور روزگار تن داده اند ...

باری موهای چغر و زولیده و دندانهای زرد و کرم خورده و دست های سیاه  و صورت مات و بی روح  آرزومندی که

انگار سالهای سال است رنگ آب و صابون بخود ندیده است دل هر آدم آزاده ای را به درد می آورد و نم اشکی از

دیدگان جاری میسازد... الغرض پس از اشاره ظریف احدی از دوستان شفیق به فراست دریافتم کنجکاوی و دقت

نظر و توجه و ترحم و از اینها مهمتر نُت برداری این حقیر سراپا تقصیر  موجب جلب توجه و غرولند و بهانه جویی

تعداد قلیلی از جمع حاضر گردیده است و از آنجا که بنده واجد شخصیتی محتاط و ملاحظه کار می باشم

ترجیح دادم به همین مقدار بسنده نموده و از پیگیری ادامه ماجرا صرفنظر نمایم چرا که  استاد ارجمند

قدیم به نیکی و زیبایی و شیوایی هر چه تمامتر فرموده است :

                                                      (( در خانه اگر کس است / یک حرف بس است ...))