اصولن کاربرد زبان وسیله ای برای انتقال پیام و بیان مقصود از فردی به فرد یا افراد دیگر است . آنچه مورد

توجه گوینده و شنونده قرار می گیرد صرفن مفهوم وازه ها و اصطلاحات است .لکن هر وازه و اصطلاح علاوه

بر بار معنایی که  ابتدا به  ساکن به ذهن مخاطب متبادر  میسازد  دارای ابعاد و ظرفیت بیشتر و معانی

دورتری است که در کاربرد های روزمره زبان اعم از محاوره و مکالمه و مجادله و مکاتبه و مصاحبه و ...

مورد اهتمام و حُسن توجه قرار نگرفته و از اعتبار چندانی برخوردار نیست. باری اتکاء به ظرفیت های

صوتی و دستوری و تصویری و تخیلّی زبان در راستای بیان مفاهیم و آفرینش کلام منظوم حاصل تلاقی

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          تعالی ادراک و احساس و اندیشه ی متعالی است. جهت مزید استضار عارضم که منظور از تصویر معادل

وازه image است که گستره ای از امکانات روایی در قلمرو هنر و فرهنگ و ادب  را شامل میشود.

بدیهی است آنچه  از مفهوم تصویر در ساحت شعر مورد تأکید قرار گرفته و می گیرد تنها و تنها صوری از

تصویرست که در هیأت مصادیق متکثّر تشبیهات و استعارات و تشخیصات و تلمیحات و مانند آن نمود

می یابد . شایان ذکرست تصویر و تخیل از جمله مهمترین و کاربردی ترین ابزار آفرینش زیبایی و شرح

حدیث شیدایی است. من باب مثال  قطعه  زیبا و دلنشین زیر که اثر ماندگار شاعر معاصر و استاد

مسلّم ه.ا.سایه  است توجه کنید :

بسترم / صدف خالی یک تنهایی است/ و تو چون مراورید/گردن اویز کسان دگری ...

کمتر فارسی زبانی را می توان یافت که با خواندن یا شنیدن  این ابیات زیبا و درک نسبی معنا و مفهوم

آن احساسی حاکی از تحسین تمجید در وجودش بیدار نشود و یا حداقل لبخندی حاکی از رضایت  بر لبانش

نقش نبندد. آری آنچه این کیفیات زیبا و دل انگیز را به شعر و ادب  ارزانی داشته ویزگی های ممتاز تصویر و

تخیل است که نمی توان نسبت به آن بی اعتنا ماند.بی شک در پرتو  انطباق و اعتماد  متقابل  است که

ارکان آفرینش شعر ناب و زلال در اختیار شاعر قرار می گیرد و طبعن با عنایت به میزان تسلط و توانایی و

وسعت دانش و تجربیات و اوضاع و احوال روحی و روانی و فضای عاطفی هر شاعر متفاوت و متغییر خواهد

بود.امید است این مقوله مورد توجه و استقبال مخاطبین عزیز قرار گیرد و فرصت بهتر و مجال بیشتری برای

تبیین سایر ابعاد و ارکان شعر که مایه ی سرور و شیدایی است فراهم گردد. باقی بقایتان / بدرود.