روانشاد جنت مکان حضرت مولانا جلال الدین محمد بلخی ـ علیه الرحمه ــ

در اثر وزین و جاودانه ی فرهنگ و ادب پارسی ((فیــــه مافیـــــه ))  به غــایت 

فصاحت و شیــوایی و ظرافت و زیبایی آورده است :

ـــ مادران و پدران ما مثل زنبورانند که طالبی را به مطلوبی جمع می کنند و

  عاشقی را با معشوقی گرد می آورند و ایشان ناگاه می پرند.

باری حق تعالی ایشان را واسطه فیض تعیین کرده است در تولید و ذخیره سازی

 موم و عسل و ایشان می پرند و می روند و موم عالی و عسل گوارا  می ماند و

 باغ و باغبان .

خود ایشان از باغ بیرون نمی روند.این آن چنان باغی نیست که از اینجا توان بیرون

رفتن الا از گوشه باغ به گوشه باغ می روند.

تن ما مانند کندویی است و در آنجا موم و عسل ، عشق ِ حق است ...

                       (( چون شبنم روشن گهر، با خار و گل یکرنگ شو

                        بگــــــــــــذار رعنایی زســــر، بیزار از نیرنگ شو  ...))*

*بیت حسن ختام سروده ی زنده یاد صائب تبریزی ــ رحمه الله علیه ـــ است.