در فراسوی سحر

مخمل گیسوی دلبر

چون گوهر شب چراغ

در کورسوی تاریکی

می درخشد و

 به یمن مهر و وفا

هزاران هزار غنچه ی لبخند

بر دامن سبز زمین می شکفد

دریغا که

بیمانه خنیاگر فلک

بی بهانه

سرشار از

می ارغوان زمانه نباشد ...