دیریست داغ تنهایی

چون زخمی عمیق

بر چهره ی رویاها و خاطراتم جاخوش کرده است ...

باری ، در گذرگاه عمر

 (( از دم صبح ازل تا آخر شام ابد ))

درد عشق و

 شیوه ی عاشقی را

 در دل و جان و جهانم

نقشی جاودانه زدند ...