از این حوالی

سبزه زار  بهشت

 تا بیکران عالم معنا هویداست

و نگاه غریب کبوتران حرم

در قاب زعفرانی غروب

بر گنبد و گلدسته و صحن

نور می پاشد

 و من با دستان خالی ام

 به اعجاز ستاره و مهتاب

و آیات آسمان و زمین

دخیل بسته ام

تا به لطف حضرت دوست

 بر فراز ابرهای عطشناک خاک

 همدوش یاران

نایب الزیاره باران باشیم ...