سابق بر این بجای وبلاگ نویسی  بلا استثناء هر شب قبل از خواب خاطرات یومیه ام را در

دفتری ثبت و ضبط میکردم و حتی جزئی ترین مسائل را می نوشتم  و هیچ موضوعی را از

قلم نمی انداختم که البته هنوز هم دارمشان. پیش خودم می گفتم چه بسا این اتفاق کم

اهمیت امروز ، فردا روزی برای شخصی خاص یا  عموم اشخاص جامعه ، هم محلی ها و افراد

ذینفع  یا اینکه شخص شخیص خودم مهم باشد.القصه از سال اول یا دوم راهنمایی دفتری

۲۰۰ برگ اعلاء را به این امر اختصاص میدادم و تا اواخر دوره ی دبیرستان  بصورت روز شمار

مقوم نموده و مطالب و موضوعات پیش گفته  را برشته تحریر در آورده و در خاتمه سال  به

بایگانی راکد مرجوع شده و دفتر  جدید التاسیس مخصوص سال نو را با شلیک اولین گلوله

 توپ به افتخار عید سعید نوروز و سلامتی و سعادت همگان سر سفره ۷ سین به رویت حضار

محترم و محترمه رسانده و برسم یادبود بیادگار توسط ایشان امضاء و گاهی سطری هم قلمی

 می شد .بعد از دبیرستان هم عادت مالوف ادامه یافت امانه بصورت یومیه بلکه بیشتر بصورت

متفرقه و پراکنده و بدون نظم و ترتیب مثلن شرح حال یکی دو هفته را بصورت خلاصه در دو سه

صفحه می نوشتم . در عین حال پیش می آمد که در مسافرتها یا مناسبت های مهم و جشن ها

و  احیانن سوگنامه ها  هر چند روز طول می کشید بصورت روزمره درج می شد لکن بیشتر رئوس

مطالب و موضوعات بصورت کلی مطمح نظر بود و درج جزئیات مثنوی ۷۰ من کاغذ شده و عملن

امکانپذیر نبوده و نیست.دفاتر خاطره انگیز سالهای عزیز  عنفوان نوجوانی و جوانی به ترتیب سال

نگارش در آرشیو جاخوش کرده و هر از گاهی که بمناسبی سر میزنم و یا مثل همین حالا  واسه

عید گردگیری و خانه تکانی میخوانم و تایخ مکتوب را با تاریخ حال تطبیق میدهم و عمر رفته را  از

پس اوراق رصد میکنم که کی و از کدام مسیر و با کی و  چه و کجا و چرا و چگونه گذشتیم و کجا

رسیدیم و بعد چکار کردیم و الی کل یوم فی الحال بطور اجمالی بررسی و لذتی غیر قابل وصف بر

جسم و جانم مستولی میگردد که نگو نپرس ...اگر  خدا کمک کند و توفیقی باشد هر از چند گاه

دفترایام را تورق نموده و خاطره ها را با هم مرور می کنیم... پیشرفت  روزافزون علم و تکنولوژی و

گسترش خلق الساعه  ادوات و امکانات پیچیده ای که موجب تسهیل و تسریع در ارتباطات و ثبت و

 ضبط وقایع و تهیه گزارش و فراگیر شدن دفاتر مجازی و سهولت کاربری و راهبرد در واقع دیگر هیچ

ضرورت و توجیهی به  سیاه کاری اوراق سپید دفتر و دستک و قلم و کاغذ و کاتب و مکتوب نیست

 و  حضرت حق در مقام صانع  کل ، مخلوقات را با مصنوعات و موضوعات و ممکنات دیگر در معرض

آزمایش قرار میدهد تا اینکه چه میزان به بارگاه و کارگاه یگانه عالم هستی ایمان و اعتقاد قلبی

وجود دارد .. الله اعلم ...