سلام یاران مهربان.گفتم پست واپسین امشب عرض حالی باشد از

اینکه دنیا را از دریچه خوشبختی و روشنایی ها بنگریم.قدر لحظات

 گریز پا را بیشتر بدانیم و به آسانی رهایشان نکنیم.موی سفید

تاوان کمی نیست که عوضش گرو یی گرفته نشود.بسیار دریغ لحظه ها

 و فرصتها را خواهیم خورد .زنهار که قدر عمر بشناسیم و کاری بکنیم

که ماندگار باشد.امروزه در علم اقتصاد هزینه ی فرصت جزو مسائل

مهمی است که با دقت و ظرافت به آن پرداخته میشود.بیشتر مصدع اوقات

شریفتان نمیشوم.از همه عزیزان التماس دعا دارم و چون بحث دانستن

قدر و بهای فرصت بود منهم فرصت حاضر را غنیمت شمرده از همه ی

 عزیزانی که در تعطیلات تابستان به اماکن زیارتی و مقدس مشرف

میشوند استدعا دارم بر بنده منت نهاده نایب الزیاره حقیر باشند.خداوند

در عوض اجر و پاداش مضاعف اخروی عطا میکند پس شما هم به

خواهش بنده بعنوان فرصت نگاه کنید و از دستش ندهید.برای سایر

همنوعان بویژه هموطنان ارجمند دعا کنید.زیاد برایتان زحمت تراشیدم

ببخشید دیگر.روحیه بخشندگی خودش بالاترین فرصتهاست و از صفات

باریتعالی است. فعلا از محضرتان مرخص میشوم و برای حضور دو باره در

محضر با صفایتان بی تابم.