دوش هنگام سحر

آسمان با مهتاب

شکوه میکرد ز هجران زمین

ناله اش بر اثر دلتنگی

از حریم فلک و دهر فراتر می رفت

به دلم می گویم

غم مخور دوست

که ماه نیز ز بیداد زمان

مثل ما از پی هجران گُلی

غم عالم به دلش ریخته است

شبنم و اشک در آمیخته است ...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

*عنوان اثر عاریه است.