بارقه ی امید...
همه عزیزان دل مستحضرند که در تعریف و تشریح فضیلت امید و امیدواری سخن بسیار
رفته است و چه بسا پرداختن بیشتر به این مقوله تکرار مکررات بوده و خاطر شریف
دوستان را مکّدر میسازد. اما اگر بخواهیم امید را صرفن در قالب یک کلمه معنا کنیم
باید عرض کنم امید یعنی = زندگی و متقابلن نومیدی یعنی = مرگ ... در این نوع مرگ
قلب و کبد و مغز و کلیه و سلولها و رگ و پی بدن دقیق و مرتب کار می کند و در ظاهر
امر مشکلی مشهود نیست ولی دیو شوم یاس و نا امیدی چون اختاپوسی بر جسم و
جان و روح و روان فرد مایوس چنگ انداخته و بر اساس و ارکان زندگی وی سایه افکنده
است.امید بعنوان موتور محرک و عامل اصلی بر انگیزاننده آدمی بمنظور تلاش و کوشش
بیشتر در جهت ارتقاء سطح زندگی و نیل به امنیت و رفاه و آسایش بهتر و احساس
مسئولیت در قبال خانواده و اجتماع و تقویت و ترویج روحیه تعاون و خدمت به همنوعان
و آموزش و علم و دانش و مهارتهای شغلی و رفتاری و پرورش قوای خلاقه ذهن و ابتکار
و نو آوری و رعایت بهداشت و سلامت روان و سعی مستمر در جهت کسب موفقیت و
شهرت و ثروت و مقام و موقعیت است و همه آنچه که عرض شد اگر امید به آینده ای بهتر
در وجود آدمی موج نزد پشیزی نمی ارزد و فاقد ارزش است و اصولن شخص نومید برای
خود آینده ی محتومی متصور نیست که برای دست یافتن به کمالات مادی و معنوی تلاش
کند و در واقع بزرگترین گناه و سنگین ترین ظلم و ستمی است که شخص نا امید در حق
خود و متعلقین و متکلفین بی گناه خود روا داشته است ...
و آخر سخن تفألی به دیوان جاودان لسان الغیب زده* و به منزلت مقام و مرتبه شاخ نباتش
تمنا داریم ریشه یاس و نومیدی و خشکسالی و دروغ را در سرزمین اهورایی ایران بخشکاند
و دریای بیکران شوق زندگی و امید در دل و جان همه همنوعان خاصه هموطنان محترم
موج زند و شادی و نشاط و سرور و خوشدلی جای یاس و غم و اندوه و نا امیدی را تا
ابدالدهر اشغال نماید...
* تو کار با خدای خود انداز و دل خوش دار
که رحم اگر نکند مدعی خدا بکند ....