چاه فنا و فراموشی

برای دفن تندیس

عشق و دوستی

دهان باز کرده  و

و ارواح دلدادگان رفته را

 از پی گوری گرم و نرم

در شهر فرنگ

فرصت فکر و 

جای درنگ نیست ...

در حفره های غار فراموشی

ارواح خفته نیز

در فصل درک رویاهای برباد رفته ی خویش

به تفاوت شب و روز

 و توصیف بودن و نبودن مشغولند ...

*پ.ن عاریه ای :

ای خوش آنروز که پرواز کنم تا بر دوست

                                 به هوای سر و کویش پر و بالی بزنم ...