با دلی بی قرار

 و تنی ملول

 از شب می گریزم

تا در گذر از

لحظه های دلتنگی

 روشنی روز را

از پس کوچه باغ های بی انتها

به رویای حضور سبزت

هدیه کنم

به حرمت طلوع ابدی عشق

(( برگ سبز تحفه درویش را ))

به لبخندی پذیرا باش ...