حدیث عشق !!
به گاه رفتن تو
ستاره بی فروغه
بهار من خزونه
پرنده دلم باز
غریب و بی نشونه
ولی چه میشود کرد...؟
اینه رسم زمونه
غروب غصه ها رو
فقط خدا میدونه
شکوه لبخند تو
گرفته دل بهونه
حدیث سبز عشقت
وسعت آسمونه ...
+ نوشته شده در دوشنبه ۷ شهریور ۱۳۹۰ ساعت 18:30 توسط حمید راهدار
|