به گاه رفتن تو

ستاره بی فروغه

بهار من خزونه

پرنده دلم باز

غریب و بی نشونه

ولی چه میشود کرد...؟

اینه رسم زمونه

غروب غصه ها رو

فقط خدا میدونه

شکوه لبخند تو

گرفته دل بهونه

حدیث سبز عشقت

وسعت  آسمونه ...