لحظاتی پیش  نامه شورانگیز  خلبان شهید عباس دوران را که در زمان خدمتش در پایگاه

ششم شکاری بوشهر برای همسرش نوشته و ارسال کرده بود در یکی از سایتها مشاهده و

مطالعه کردم و حسابی دلم گرفت و در فراق این شیرمردان عرصه پیکاراندوهگین شدم و با خود

 گفتم توفیق کمی نیست که در سایه رشادت شهداء اکنون من با فراغ بال در همین هـوایی که

 آن زنده یاد نفس کشیده ، تنفس میکنم. واقعاً چه انسان های عاشق پیشه صادقی در این

دیار اهورایی نفس کشیده اند و  متاع جان  عزیز خویش را  سرخوشانه و شادمانه جهت اعتلای

 دین مبین اسلام و آئین ناب محمدی (ص) و سربلندی نام بزرگ میهن عزیزمان ایران خالصانه در

طبق اخلاص نهادند و اکنون ما آنطور که باید و شاید قدر نمی شناسیم و ارج نمی نهیم...!!!.

شهید دلاور سرلشکر خلبان عباس دوران  از پایگاه هوایی نوژه همدان به شهر من بندر بوشهر

 مامور شده بود و  برایم موجب مزید افتخارست که شهیدانی امثال ایشان و شهید والامقام علی

یاسینی  ( که پایگاه هوایی بوشهر به نام وی مزین است ) و شهید عزیز بابایی و خلتعبری و....

سالهای آغازین جهاد و جوانمردی را در این خاک پاک سکنی گزیده و عطر نفس گرمشان تا

همیشه در فضای بندر زیبا و خاطره انگیز بوشهر آکنده است.  تردیدی نیست که یاد رشادت

 دلیر مردان تیز پرواز آسمان عشق  همچون  سایر جان برکفان دریا دل  بسیج و سپاه و ارتش

تا ابد بر تارک تاریخ زرین این آب و خاک اهورایی می درخشد و خون سرخشان  تا فروپاشی

 کامل کاخ  جور ستم پیشگان  ددمنش از جوش و خروش نمی ایستد و ضامن بقاء  انقلاب

شکوهمند اسلامی و شاهد رهایی آزادگان دربند  یوغ  جور و ستم استکبار جانی و ایادی

سفاک و مزدوران خود فروخته اش  بوده و خواهد بود ...(( ان شاء ان یراک قتیلا ))....

 یاد سترگ و نام بلندشان گرامی و پر رهرو باد ...