بدون مقدمه عرض کنم که  مختصر مبانی و مفاهیم جامعه شناسی که سر

کلاس های درس  دبیرستان و دانشگاه می آموزند و ــــ یاد هم نمی گیریم ــــ

 در مقام عمل آنطور که انتظار میرود کاربرد نداشته و  در خوشبینانه ترین حالت

هم کم و کاستی ناشی از بحرانها و چالش های فردی و اجتماعی را تمام و

کمال پوشش نمیدهد.پر واضح است که گفت و گو و تعامل بعنوان ضرورت جامعه

 بشری همواره مورد تاکید قرار داشته و نه تنها قابل انکار نیست که از جمله عناصر

 لاینفک جهان امروز است.تحلیل های عالمانه ماحصل  تجارب تاریخی ثابت نموده است

که در فضای تعامل و گفتگوی صمیمانه کج فهمی و سوء تفاهمات رخت بر می بندد. لذا

روشنفکران و تحصیل کردگان بعنوان داعیه دار این امر مهم می بایست که در قالب گروهها و

 دستجات مردم نهاد زمینه رشد و توسعه روز افزون رایزنی و تبادل نظر همنوعان را فراهم

سازند.همت والای اساتید فرزانه و فرهیختگان ارجمند از این جهت اهمیت مضاعف می یابد

 که اقشار مرجع جامعه هستند و می توانند فضا را به سمت و سوی رأفت و همدلی بیش از

 پیش افراد جامعه سوق دهند و از ایجاد فاصله و حواشی بحث برانگیز پیشگیری نمایند.

در مناطق جنوب کشور آئین جاودانه و رسم و رسوم نیک شو نشینی از دیر باز برقرار بوده و

کماکان نیز اگر چه کمرنگ تر از گذشته دائر مدار زندگی هم استانی های خونگرم است که

تاثیر نیک و مثبت آن به عینه در زندگی روزمره ساکنان دیار مهربانی محسوس و مشهود است.

کم معرفتی است اگر  از اعتبار و ارج و منزلت حدیث قرابت و سلامت نفس افراد جامعه  بدلیل

 منیّت و خودخواهی بکاهیم و حوزه وسیع مهر و محبت و دوستی را به مسائل و موضوعات ناقابل

دلالت دهیم و مقام رفیع و شأن والای تبار مهرورز خود را به لاطلائات بیهوده فراموش سازیم.

آنچه اینک حائز اهمیت بوده و در درجه اول اولویت قرار دارد ارتقاء  روحیه اتحاد و همدلی و برادری

است تا با اتکاء به ذات حق و احکام متعالی دین مبین اسلام و مکتب مترقی شیعه خطا و اشتباه

و کج سلیقگی برادر دینی خودرا در مقام همنوعی آزاد اندیش با سعه صدر بدیده اغماض نگریسته

و از بدی ها و زشتی ها تبری جوئیم و هر چه برای خود نمی پسندیم برای دیگران هم نپسندیم و :

                       (( دست در دست هم دهیم به مهر / میهن خویش را کنیم آباد ))