پاداش عمری رفاقت، زخم خنجر دوست نجیبی است که عشق پاک و

ساده و صمیمی دیروز را بر هجران و دلتنگی و دمسردی امروز ترجیح

داد و با خودخواهی مروارید اشک را بر روی گونه هایم به تماشا نشست

و من در عوض گلایه دست هایم را به علامت تسلیم به  اراده و رضای رب

 جلیل به درگاهش بلند نموده و هر صبح و شام با طلوع و غــــــروب آفتاب

 گــرم  مهربانی برای بقا و دوام خوشبختی و کامیابی آن بی وفا دعا و ثنا

کردم ...

بله عزیزان دل، وقتی خداوند سبحان بر زمین و زمان عشق می پاشد حتی

زمستان هم فصل خوبی است.چرا که خورشید دلپذیرتر از همیشه بساطش

را می پراکند و نگاه آرزومندان به بهار تشدید میگردد تا قدر گل و بلبل را

بهتر و بیشتر بدانیم و حالا که هراسناک از آدمیزاد می گریزیم لااقل به آدم

 برفی سلام بگوئیم... و از غرورمان بکاهیم و غـــم از دل بزدائیم و داغ و درد

 هجران را تسکین دهیم و از کبوتران سپید بال  نشسته بر فراز شاخ و برگ

 درختان سراغی از رخ دلدار بگیریم شاید چونان همیشه حامل پیک خوش

 خبر وصل و دلدادگی باشند و متقابلن برای ابلاغ سلام ما به اوج آسمان بال

و پرگشایند.از قـــدیم و ندیم گفته اند آرزو بر جوانان عیب نیست و همچنین

وصف العیش نصف العیش است...

*** ای خوش آن روز که پرواز کنم تا بر دوست

                                    به هوای سر کویش پر و بالی بزنم...

***دل من همیشه تنگه

                  با غم و غصه می جنگه

تو هوای غم گرفته

                     یاد حرفهای قشنگه  ...