شعر و ادب جنوب

یکسان نیست و بسته به جهانبینی و ایدئولوژی افراد جامعه متفاوت است.ارتباط موضوعی

خوشبختی به اینکه  مثلا فرد متمکن و متمول باشد یا نه، خیلی کم و نامحسوس است.

وضعیت خوب مالی ممکن است متضمن آسایش و راحتی و رفاه باشد اما متضمن آرامش

خیال و خوشدلی نخواهد بود.من و  احتمالا شما افراد کم درآمد و معمولی و حتی فقیر را

در محل کار و زندگی و پیرامون خود دیده  و می شناسید که  بر خلاف تصور و انتظار خیلی هم

شاد و با نشاط و سرزنده اند و بالعکس افرادی فوق العاده ثروتمند و دارا هستند که بدلایل و انحاء

مختلف با مشکلات متعدد  مواجه و  درگیر رنج و اندوه و ناراحتی زیادی هستند.اساسا فقر انواع

و اقسام گوناگون دارد و یکی از آن مادیات است که اتفاقا کم اهمیت ترین آن است .بعنوان مثال:

فقر فرهنگی با فقر اخلاقی بسیار بیش از فقر مادی جوانب مختلف زندگی شخص را با  اندوه و

مکافات و معضلات  مواجه میسازد. درست است که فقر در هر شکلش  موجب رنج فقیر است اما

 ثروت  نیز در همه اشکالش موجب خوشبختی نبوده و  نیست. آنچه کشمکش ها و مشکلات درون

 و بیرون زندگی را از میان بر میدارد همسویی در عمل و اندیشه و تکامل روحی و روانی و ایضا جسمی

 و ارتقاء شان و منزلت اجتماعی و ایجاد تعادل فیمابین موارد مذکور و تعامل و تشریک مساعی و توسعه

روحیه همدلی و همراهی و  و تعاون با همنوعان است که توامان موجبات انسجام و اهتمام کسب

 فضائل انسانی و شخصیت مطلوب را فراهم می آورد.ثروت و مال و مکنت زیاد، اگر بدرستی و نیکی در

جهت  انجام اعمال خیر و ثواب که به صواب و صلاح صاحبش باشد و زمینه های تحکیم پایه های دین

و گسترش ارزشهای اسلامی و آزادی و آزادگی و انسانیت مدیریت نشود و خدمات عام المنفعه و باقی

الصالحات  حاصل دارندگی و برازندگی نباشد جز باری سنگین و بیهوده بر دوش و خسران و دردسر

چیزی نیست.در سفر زندگی هر چه کوله بار راهرو سبکتر باشد بهتر است و سفر معنوی نیز جز این

نیست. شان  والا و کرامت انسان اجل از آن است که  بجای توکل به ذات احدیت به زمین و ساختمان 

و ماشین و باغ و حساب بانکی  و مخلص کلام جمال و جلال ظاهری  دلخوش و دلبسته  و امیدوار باشد

که این به شبی بند است و  آن به تبی ....با اینهمه هیچ عقل  سلیم و منطق متینی تلاش و کوشش

  و رقابت سالم در جهت رفاه بیشتر و پویایی و بهروزی و کامیابی را نفی و انکار و نکوهش نمی کند...

دارندگی و برازندگی لازم و ملزوم یکدیگرند و به اندازه نیاز داشتن و مصرف کردن امری بهینه و مطلوب

 است اما اسراف و فخر فروشی و اصالت دادن به مادیات و کبر و غرور و خودنمایی و شرک و شیطنت و

رانت و رنگ و ریا و تدلیس و زراندوزی و زورمداری و تزویر همیشه امری مذموم و محکوم بوده و هست و

خواهد بود میگی نه نگاه کن....!!!!!...شاد و سرزنده و مستدام باشید..انشاء اله تعالی...