چندی است که بیمار نگاهت شده ام

                             در بستر غم چشم براهت شده ام

این را تو بدان اگر که مُردم روزی

                                مسئول تویی که من فدایت شده ام ...

*پ.ن :

 راستش قبل از تو هم بی وفا دیده بودم،شنیده بودم،خونده بودم اما

تو حتی از بی وفاترین  بی وفایان بی وفاتری ... بله، قطعا  بی وفا

 به توان حدود ۱۰۰ باشی..، بازم خوبه  که در بیوفایی تکی ...کاش

 یادم بودش روز اول بهت می گفتم : بیوفایی همه آن نیست که

 عاشق بکشند / خواجه آن است که باشد غم خدمتکارش .... اما

من چه میدانستم که چنانی در کسری از ثانیه به چنین مبدل شود...!!

 تو اما میدانستی که فاصله خوشبختی و شوربختی بسیار اندک است

اما نگفتی ...که ایکاش میگفتی ...۲ صد افسوس...