با خودم فکر میکنم اگر دوره ی نوجوانی ما امکانات الان بالاخص اینترنت فراهم بود چقدر خوب وجالب

میشد .حداقل  دیگر نیاز نبود با مشقت و سختی خا طرات آنروزها را در دفاتر متعدد ومتفرق بنگاریم

و در پستوی خانه های اجاره ای مدام    زحمت حفظ ونگهداری آنها را یدک بکشیم  و بادلهره اسباب

 کشی مجدد حوصله باز کردن کارتن محتوی دفاتر رانداشته باشی و همواره مورد سوال واستنتاق

اهل منزل وآشنایان که چرا اینقدر به این کاغذ پاره ها دل بسته ای؟ تازه گم وگور شدن وپاره پوره 

شدنشان به کنار. ولی نوجوانان وحتی خردسالان امروز با فراغ بال تمنیات درونی خود را قلمی و

در معرض افکار عمومی واندیشمندان و علاقمندان قرار مید هند واین کم مو هبتی نیست که بایستی

قدر دانسته و خداوند سبحان را شاکر باشیم . این خردسالان خوشبخت  کم نیستند بعنوان نمونه

سروش قیصی زاده همشهری عزیزمان از آن جمله است که بواسطه حضور در خانواده ای فرهنگی

و فرهیخته این توفیق را یافته وقدر دانسته است. سعی وتلاش ایشان وامثالهم شایسته تقدیر است.