بعضی مواقع مثل همین الان با خودم فکر میکنم دارم پیر میشم و  هنوز هیچ کاری نکرده ام...

احساس میکنم همه این سالهای عمرم بیهوده گذشته اند و اگر منصفانه قضاوت کنم همه ی

 بطالت وقت و هدر رفتن فرصت ها ناشی از تنبلی و کاهلی شخص شخیص خودم بوده است

 و عوامل جانبی نظیر شانس و اقبال و محیط و زمان و مکان.... تاثیر زیاد و نقش چندانی ایفاء

ننموده اند. به گذشته که نگاه میکنم ، می بینم که یه عالمه فکر بکر و ایده نو و سوژه کار و موقعیت

ممتاز فعالیت مهیا و آماده در دسترسم قرار داشته و همینطور روی هم تلنبار شده بودند ولی بنده

از هیچکدام استقبال نکردم  و در زمان و مکانی که می توانستم از آن همه توفیق و سعادت بی شمار

گرو  گرفته و  برای آینده توشه بر گیرم سرم به کارها و سوژه های نه چندان معقول و مقبول گرم بوده و

 متاسفانه به توصیه بزرگانی که از سر خیر خواهی مکرر انذار می دادند از توان و طراوت و نشاط جوانی

بهره بگیرید که بهاری گذراست توجه نمی کردیم و همه چیز را به شوخی می گرفتیم.اکنون متوجه

پند گهر بار ادیب حکیم و سخنور سعدی علیه الرحمه  شده ام که :

(( براه بادیه رفتن به از نشستن باطل))  که  خب دیگر  خیلی دیر است و تاب و  توانی نمانده است.

چه خوب و نیکوست آدم در اوقات فراغت با خود فکر  و با اهل فن و معرفت مشورت کند که معاشرت با

 چه کسانی مفید و در راه موفقیت و صلاح و رستگاری  وی موثر است...ذهن خود را بکار بیاندازد و از

نیروی خداداد تعقل و تفکر و تدبر بهره بگیرد و حلاجی و سبک و سنگین کند  که چه کاری مهمتر  و

ارزشمند تر است و بر دیگر امور ترجیح دارد... در جهت  انجام و اجرای احسن و اتمام کارهای ناتمام

برنامه ریزی نماید و با شور و مشورت از اوقات خود بهره بهینه بگیرد تا فردا روزی مثل امروز من غصه

فرصتهای از دست رفته را نخورد...مثلا کتاب بخوانیم ، فیلم ببینیم ، موسیقی و نقاشی و اساسا هنر

اصیل و متعهد  را ارج نهیم و بها دهیم و در راستای ارتقاء الگوهای معرفتی از زندگی  درس بگیریم و

 تجربه کسب کنیم و علم بیاموزیم و آموخته هایمان را در معرض آزمون و تمرین و ممارست قرار دهیم

تا بمرور ملکه ذهنمان شود...باید بکوشیم که یاد بگیریم به نحو احسن از زندگی لذت ببریم و از تجارب

دیگران سود ببریم  و  بر آموخته هایمان بیفزائیم و همیشه به این بیاندیشیم که فردا برای انجام کارهایی

 که در ذهن داریم  خیلی دیر است و چه بسا اگر کار امروز را بفردا موکول نمائیم هیچگاه توفیق انجامش

 را بدست نیاوریم و هیچکس جز خودمان نمی تواند از افسردگی و روزمرگی نجاتمان دهد .....