امید
رخنه کند یعنی مردن. انسان فقط با امید زنده است. امید به آینده ای
بهتر و رستگاری در پیشگاه الهی باعث میشود با عزم و اراده ای راسخ
به جنگ موانع و مشکلات برویم و بر ناامید یها فائق آییم.اگرمعنویت
سرلوحه زندگی قرار گیرد وبر دلبستگی زندگی مادی چیره شویم
وعشق را تکثیر کنیم کمتر دچاریاس و ناامیدی میشویم.بالاخره زندگی
زیر و بم دارد نباید در مقابل مشکلات ریز و درشتش خود را ببازیم. همانطور
که نباید از موفقیت ها وکامیابیها آنقدر مغرور شویم که خود باخته و دلبا خته
گردیم. باید تعادل و تناسب را در همه لحظات زندگی رعایت کنیم وبپذیریم
که در همه وقایع و اتفاقات زندگی حکمتی نهفته است. الزاما آنچه را
دوست داریم به نفعمان نیست وچه بسا از آنچه روی گردانیم رمزشادی
و نشاطمان باشد لکن از آن غافلیم. مخلص کلام اینکه در همه کارها باید
به خداوند سبحان توکل کرد و از هو یاری جست .اگر به صلاح و مصلحتمان
باشد انجام می پذیرد. تا بعد دست علی یارتان. خدا نگهدارتان.