خرمشهر قهرمان مظهر حماسه و ایثار واز خودگذشتگی است. من قبل ازجنگ خرمشهر را ندیده بودم. علیرغم اینکه بواسطه سکونت چند تن از اقوام نزدیکمان رفت و آمد نسبتا زیادی صورت میگرفت اما من نرفته بودم.البته از عکسها و فیلمهایی که دیده بودم بخوبی با خرمی و زیبایی وآبادانی این بندر آگاه بودم.قسمت من این بود که ابتدا چهره ویران خرمشهر را ببینم که با قساوت بعثیان ددمنش عراقی نشانی ازآن خرمشهرزیبا نداشت. یکی دوسال از فتح خرمشهر توسط دلیرمردان سپاه اسلام گذشته بود که با تعدادی از همرزمان واحد تخریب عازم خرمشهر شدیم حقیقتا آدم ازاینهمه وحشیگری تعجب میکرد .تازه من ۲سال بعد از آزاد سازی رفته بودم روزهای اول چطور بوده است خدا میداند. البته بعد از ۲سال هنوز خیلی تغییرزیادی صورت نگرفته بود و خیلی چیزها بکر و دست نخورده باقیمانده بودند.و میدانید که جنگ هنوز در اوج بود وشرایط منطقه عملیاتی بود.همه خانه ها بهم راه داشتند وشکل جالبی از معماری ایرانی بود.اگروارد یک خانه میشدی دیگر نیاز نبود از درب حیاط خارج شوی میتوانستی از را پله  بروی روی پشت بام واز راه پله آن یکی وارد خانه بعد شوی و همینطور الی آخر.اگر چه خانه سالم چندانی نمانده بود ولی چند خانه ی مخروبه ای که من ورود کردم اکثرا همین وضعیت را داشتند.قبرستانش هم واقعا دردناک بود .جای گلوله های توپ وخمپاره و موشک و... کاملا مشهود بودوآرایش و نظم قبرها را بهم ریخته بود . بعضی جاها گودال عمیقی حفر شده بود.بعد از جنگ هم بمناسبتهای در ایام نوروز یا در قالب کاروان راهیان نور به خرمشهر عزیز رفته ام.از فامیلهای ما هنوز چند تن در این شهر ساکنند و نتوانستند از خاطرات ماندگار شهر و دیارشان دل بکنند واین دلبستگی ستودنی است . همانطور که رزمندگان دلیر ایران اسلامی به این قطعه از بهشت دلبستگی داشتند و با افتخار نسبت به باز پس گیری آن طی عملیاتی غرور آفرین دل امام راحل و ملت عزیز را شاد کردند.امروز که سالها از آن حماسه بزرگ میگذرد و جنگ تحمیلی خاتمه یافته است هنوز شادی ونشاط در سراسرمیهن عزیز اسلامی ادامه داشته و انشاءالله جاودانه خواهد ماند.