گپ و گفت
شدت طرفدار مذاکره و گفتگو هستم.بخصوص وقتی رافع سوءتفاهمی است یا راهی را نشان
میدهد که بسوی خوشبختی است و یا اینکه راههای پر زرق و برق شوربختی را سدمیکند.
بهر حال هر که به سهم خود در جامعه تاثیر گذار است ونقشی بازی میکند که برای خیلی ها
مهم است و چه بسا خودش به این اهمیت یا میزانش واقف نباشد. همانطور که نقش دیگران
اعم از اطرافیان، دوست ، آشنا و غریب برای او مهم است . در روابط اجتماعی تعامل و گفتگوی
سازنده ناگزیر است و برخوردهای غیر سازنده و مخرب محتمل. چنانچه انسانها با منطق و تعقل و
بدور از احساس و عقیده و رنگ و نژاد و دیگر تعلقات با همدیگر مواجه و با همدلی و برادری و برابری
رفتار کنند دلیلی برای نگرانی وجود ندارد. اما متاسفانه گاها بعضی از همنوعان عزیز برای خود حقی
بیشتر ازآنچه استحقاق دارند قائلند و این روحیه ی زیاده خواهی منجر به عدم تفاهم و دل نگرانی
و رنجش دیگری میشود و سرمنشاء اختلافات و درگیریهای بعدی است. اگر هر کس به حق خود راضی
باشد شاهد این حجم از درگیری و کشمکش که وقت و انرژی و سرمایه ملی ومیهنی را فنا میکند
نخواهیم بود.در میان کشورها نیز همین منطق حکفرماست. نمونه عینی آن کشورهای مستکبر و
زورگویی هستند که همه منافع و موقعیت ها را برای خودشان و به زیان کشور مرجع میخواهند.مثالش
کم نیست و در دنیای امروز چهره منفورشان اظهر من اشمس است. امیدوارم همه انسانها و
کشورهایشان بر اساس احترام متقابل و در نظر داشتن حق حاکمیت یکدیگر با هم مهربان و صمیمی
باشند وانسانیت را به معنای واقعی کلام پاس بدارند. بحق محمد(ص) و آل محمد(ص)