از همه کسانی که به شدت علاقه و ارادت بنده به ساحت پر مهر و وجود نازنین شان کاملن واقفند 

 و به نیکی و فراست در می یابند که مصرانه چشم انتظار مقدم مبارکشان هستم اما امید و

 انتظارم را به یاس مبدل نموده و  با خست  و سنگدلی حتی از درج پیام و ابلاغ مراتب سلامتی

 خویش دریغ می ورزند و موجبات نگرانی و دلشوره حقیر را فراهم می آورند هر که باشند و هر کجا

هستند سخت دلگیر و دلخورم و اگر چه بخشنده فقط خداوند قادر متعال است و امثال بنده هیچ کاره ایم

اما به سهم خود از گناه بی توجهی و قصاوت قلب و قصور و تقصیر و کاهلی و سهل انگاری و لاقیدی و

بی مبالاتی ایشان نخواهم گذشت، زیرا خودشان مقدار بسیار کمتری از این قبیل اعمال و رفتار را

پیراهن عثمان نموده و  گناه کبیره محسوب می نمایند و برای گوشه دستمالی قیصریه را به آتش

 می کشند اما نوبت دیگران که فرا میرسد خود را به تغافل زده و به هیچ می پندارند گویی آب از

آب تکان نخورده و اتفاقی نیفتاده است.....بعبارتی اگر چه ممکن است این ضرب المثل چندان

 متناسب و هم سنگ با آنچه مد نظر بنده است نباشد و حق مطلب را بخوبی ادا نکند لکن پر بیراه

هم  نمی باشد که: همیشه مال خودشان مال است و مال دیگران بیت المال......

(( ان الله علیم به الذات الصدور)) بدرستی که خداوند به آنچه در دلهای بندگانش میگذرد آگاه است...