نياز

نموده ساغر عشقت خمارم

زصهباي شرابت بيقرارم

زشور و التهاب باده وصل

پريشان گشته حال و روزگارم

شبم در خواب و بيداري سحر شد

زنو كردي غم هجران دچارم

به انعامي كه دل را منجلي كرد

گره بگشا به تدبيري زكارم

چه غم گر شد چراغ كلبه خاموش

ز انوار تو روشن، شام تارم

فداي عالم آراي وجودت

شكوه و ملكت ايل و تبارم

ز توفيقي كه در باور نگنجد

سكونت كرده جانان در جوارم

ز آب چشم شهلايت هويداست

كه سيلي ميبرد دار و ندارم

شدم دلبسته مهراب ابروت

تمنايي از اين خوشتر ندارم

به دامت مرغ عشقم شد گرفتار

خوشا صياد را نفتد گذارم

فراغت ديده را بيت الحزن كرد

وصالت را به رويا مي سپارم

زشوق وصل جانان جان سپردن

هراسان كرده خلقي بر مزارم

طلب كردم نشاط و شادماني

ز تقدير خزان شد نو بهارم

ميسر نيست درمان تو حامد

نيازت را غنيمت مي شمارم.

 

 

ظهور

ز قبله زمزمه هايي غريب مي آيد

صداي نغمه امن يجيب مي آيد

ز بيكرانه آفاق مهربانيها

سوار قافله اي بي شكيب مي آيد

بيا كه در گذر لحظه هاي حيراني

چو رفت رنگ تعلق حبيب مي آيد

شراب عيش تو بر كام دليران نوش است

به عزم شادي ما دلفريب مي آيد

دريغ و درد كه لبخند آيينه ها

به چشم تنگ حريصان عجيب مي آيد

ز بهر سوز دل همرهان ميخانه

نشانه اي چو فرستي، طبيب مي آيد

نواي مرغ سحر وعده را مسجل كرد

بشارت است كه ياري نجيب مي آيد.

 

 

 

توسل

ذكر اين مرثيه ها بي رياست                                              ملتمس مرحمت اوليـــــــــــاست

دوست چو اظهار توسل شنيد                                             گفت كه نذر تو هم اينك رواست

مسئله مشكل دل ســـــــاده شد                                             آب دهان شكــــــــــــرينش شفاست

در نگهم قامت رعناي دوست                                              نقش نگيني ز سريع الرضاست

هيچ نشاني ز غريبي نداشت                                               در نظر زنده دلان آشـــــــناست

شور و نشاطي كه بميخانه است                                          آيتي از مـــــــرهم درد و بلاست

مست مي و خسته ز آوارگي                                               بوالعجبي زنده دار فنـــــــــاست

ساقي مجلس به مي خوشگوار                                            ضامن شادي و بقاي شمـــــاست

جز ز درش هر كه گدايي كند                                            آنچه ستـــــــــــاند همه باد هواست

ديو ز خوف غضبش محو شد                                             نقش ابليس كنـــــــون بر ملاست

در طلبش گر كه شكنجي رسد                                            عيب ندارد نظر پادشـــــــــــاست

جايگه اش و ملك گلشن است                                            جور خزان حاصل اعمال مــاست

حامد اگر گفت تو مجنون نئي                                          گوي سرم بين كه به نــــيزارهاست 

 

 

رهایی

شبي را ديده وصالش ز دل گدايي كرد                          طليعه سحرش هجـــــــرتم گواهي كرد

نمود مست مــــــرا از شراب چشمـانش                         كمان قامت چون سرو مــــا هلالي كرد

چه حكمتي است كه آن دلرباي خفــياگر                         به قصد كشتن دل با عدو تـــــباني كرد

نيمروز ز خيالم صفـــاي مجلس دوست                        كه در ضلالت هجران طلب رهايي كرد

چو ديد مظطرب و مستمند و مسكيــــنم                        ز بحرترحمش با دلــــــــــــم تلاقي كرد

در اين ديــار ز گم گشته ام ملالي نيست                      هدايت سفرم كوكب شمـــــــــــــالي كرد

سعادتي است شرابي ز جام و جم خوردن                    چه خوشتر است كه پر از مي مغاني كرد

ز فيض ابر كـــــرامت كه داد مژده وصل                    نماز شكر به درگاه حق تعـــــــــالي كرد

به گلشنم گذرد رستـــــــــــــــاخيز پاييزي                     به اقتضاي طبيعت خـــــزان جدايي كرد

هواي وصل تو ايدل هميشه بـاراني است                      نگاه خسته است به دلم شكوه تداعي كرد

به لطف شعر تو حامد شكايت هجـــــران                       حلاوتي است كه در قالب مثــــالي كرد

 

 

دلدار

به بزمت شبي بي نصيب آمــــدم

به سوداي وصل حبيب آمــــــــــــــدم

از آن كــــــــــــــــوثر عافيت باده اي

بنوشـــــــــــــــان به مجنون دلداده اي

تو شمعي چو پروانه سوزي رواست

به هر شعله ات عالمي مـــــــاجراست

به تـــــــاب خوش مخمل زلف دوست

اگر جاي دل جان سپــــــــارم نكوست

مهيا چه شد دل به ذكــــــــر و سجود

تجــــــــــــــــلي كند ذات حق در وجود

شده عــــــــــــــالمي مست مي خواريم

نمــــــــــــــــــــانده نشاني ز هوشياريم

بخلوتگه يــــــــــــــــــار ماه را كه ديد؟

كه شد سرو بستانمــــــــــــــــان نا پديد

بيا مجلس مـــــــــــــــــــــــــا منور بكن

ز بوي ريـــــــــــــــــــاحين معطر بكن

كه دل چون ســـــــــــراي محبت شود

رسيدن به وصلت ميســـــــــــــر شود

چه شوري زنــــــام تو در جان ماست

كه دل را سپردن به غيري خطـــاست

نه پنهان ز مـــــــــــا و نه در خانه اي

چو شمعي دل آرام پـــــــــــــروانه اي

خوشا درد مــــــــا را تو در مان كني

كويــــــــــــــــــــر دلم را گلستان كني

تو اشك زلالي كه بــــــــــــرديده اي

گلي از گلستان مـــــــــــــــا چيده اي

زمــــــــــا بندگي پادشاهي تو راست

مقدر به مــــا هر چه خواهي سزاست

 

 

 

وصل

به تابي كه در حلقه زلف اوست

شبي كام دل را بگيرم ز دوست

اميد جهــــــــاني به وصلش بود

كه در نــــااميدي بسي آرزوست

ز شب زنده داري به شاهي رسي

يقين وعده حق تعـــــالي نكوست

ز بي حــــاصلي ايدل انديشه كن

كه اين ناسپاسي زمــكر عدوست

اگر بر جهان حكـــــــــمراني كني

نماند بجز استخوانـــــي و پوست

دو عـــالم بفرمـــــــــان يزدان بود

يكي چاره ساز و يكي چاره جوست

طهارت بخون دلــــــــم واجب است

كه هر تارو پودش به جرمي رفوست

ز اعماق دل استعـــــــــــــــانت طلب

نفاق و ريـــــــــــا ارمغان دوروست

به وصلش سويداي دل چــــــــاره كن

كه بنياد عمـــــــــرت چو آبي بجوست

به عزم تو حــــــــامد سفر كرده است

همه زاد راهش مــــــــي در سبوست

 

 

 

 

تمنا

بر در سلطان ادب بنده بــــاش

بر لب شيرين دهنان خنده باش

خرمن جان را به نسيمی بسوز

پرتو اين شعله تابنده بـــــــــاش

تـــــابر در دوست ایی يك نفس

مشتعل از آتش سوزنده بــــاش

شايعه رجعت گل جتــان گرفت

رسم خزان است تو روينده باش

پنجـــره اي رو به دلت وا شده

مستعد وصلت فرخنده بـــــاش

مست غرور وزجهــــان غافلي

ملتفت حرمت ميخانه بـــــــاش

رنگ و ريا زاده نــاقابلي است

در حرمش صاف چو آيينه باش

هديه ی خورشيد سخاوت بود

بر سر هر رهگذري سايه باش

شعله شمعي چو پديدار نيست

معتكف مسلخ پروانه بـــــــاش

عاقبت عالم و آدم فنـــــــاست

در پي بيداري پاينده بـــــــاش

لحظه موعود فــــــــرا ميرسد

منتظر رخصت آينده بــــــاش

ظلمت شب آيه تـــاريكي است

نور اميد دل ويرانه بــــــــاش

ذكر غمت ورد دل حامد است

شعر خوش عشق سراينده باش

 

 

 

 

بشارت

در اين دنياي حسرت زا به كار خويش حيرانم

كه در آشفته بـــــــازارش بحكم دوست زندانم

ز احوالـــــم نمي پرسي زمان عاشقي طي شد

بهــــــارم را خزان كردي دريغا موسم دي شد

به انعام تو اي ســـــاقي ز لطف باده سر مستم

بشــــــــارت باد ]ن فيضي كه با دلدار پيوستم

جهان آبستن وصل است ليــــكن وعده ها دارد

كند درد كسي درمــــان كه دستي بر دعا دارد

ز بي رحمي صيادي كه از صيدش حذر دارد

به وصل نور نايل شو كه تـــاريكي خطر دارد

به فيض اشك رحماني چــــراغ ديده بر دركن

ظلال ظلمت شب را زانوارش منــــــــور كن

به يمن شور درويشـــان سماع عيش بر پا كن

به رقص شعله ی  شمعي غم پروانه معنا كن

بسوزان خر من جان را كه دلها را جلا بخشد

شرار شعله اش را وقف بيداري يـــــاران كن

سروش غيب حامد را ندا در داد پنـــــــــهاني

كه با شعرخوشت اظهار فضل و دين و ايمان كن

 

 

 

نشان دوست

در انتظــارت ايدوست آشفته شد نگاهم

از فيض بيكرانت بخشيده شد گنــــــاهم

منظومه وفــــــــــايي منظور ديده هايي

در چشمه سار مهتاب اشك رخي گواهم

از شرم ساقي و مي دوري ز ديده تا كي؟

بر عاشقان بشــــــارت بشكسته سد راهم

سوزی ز شـــكوای ني پيداست شعله وي

از اين شــراب سوزان جز آتشي نخواهم

داري ز دل نشـــــــــــاني از ديده ام نهاني

ترسم كه خرمن عشق سوزد شـــبي ز آهم

در اين ســـــــــراي فاني از خير زندگاني

چون بگذريم شـــــــــــايدنوشي بود فراهم

هر دم خيال رويي مســــــتم كند صبوحي

در كوي نيكنامــــــــان گم گشته سر پناهم

رويت بخواب ديدم از عالـــــــــمي بريدم

در بارگاه هستي مبهوت پادشــــــــــــــاهم

رنج زمـــــانه طي شد خرج حلال مي شد

در جنگ حق و باطل ســــردار بي سلاحم

لطفت بود امـــــــــيدم دردت بجان خريدم

حــــــــــــــــامد بشارتم داد نام تو بر گزيدم

 

 

 

اعجاز

به مي زخم دلت را تازه كردم                                              

غم و درد جدايي چاره كردم

به دوراني كه در خاطر نگنجد 

به قلب نازنينــــان خانه كردم

به شوق لعل ميگونت زمـــاني                                          

 طواف كعبه و بتخــــانه كردم

جهان داري است آيين مـروت                                           

 كه وقف دولت پروانه كــــردم

تن تــــــب دار و جام آتشين را                                        

 فداي مقدم جانـــــــــــانه كردم

بدشت مهرباني ها دمــــــــــادم                                         

سر زلف بتــــــان را شانه كردم

ز شور مستي و سحـــــر آفريني                                         

  ز دل بند اسارت پــــــاره كردم

زمستي اندكي اعجاز مانده است                                         

  كه آنرا نعره ي مستـــــانه كردم

دل حامد به دامانش شبي سوخت                                        

كه احساس خوشش را نــاله كردم